Προς θεού, όχι συναίνεση.

Τελικά αυτοί οι τύποι είναι τελείως αναίσθητοι. Για τους πολιτικούς μας μιλάω. Γενικότερα, είμαι της άποψης ότι όσο φταίμε εμείς οι Έλληνες για την κατάστασή μας, άλλο τόσο, και περισσότερο, φταίνει και οι Ευρωπαίοι "φίλοι" μας, που μας έδιναν, μας μίζερναν, μας δάνειζαν με σχέδιο, γιατί ήξεραν ότι θα 'ρθει η ώρα, που θα τα πάρουν πίσω, όχι σε μορφή αέρα, όπως είναι το χρέος μας, αλλά σε πραγματική μορφή ΔΕΚΟ, αεροδρομίων, λιμανιών κλπ.
Εμείς λοιπόν, ο λαός, έχουμε αλλάξει, λόγω ανάγξης βέβαια. Έχει αλλάξει η καθημερινότητά μας, οι προτεραιότητές μας, οι αγωνίες, τα όνειρα, ο τρόπος που βλέπουμε τη ζωή, το χρήμα, την εργασία, όλα.
Γι' αυτούς τους αναίσθητους δεν έχει αλλάξει τίποτα. Όσο μικροί και γλοιώδεις ήταν πριν 20,15,10 χρόνια, το ίδιο είναι και τώρα. ϊσα ίσα που τώρα κάνουν και μεγαλύτερη εντύπωση. Ακόμα κι εγώ ήλπιζα ότι κάποια στιγμή θα αναλαμβάνανε τις ευθύνες τους και θα λέγανε "ό,τι μαλακία κάναμε, κάναμε, να σοβαρευτούμε λίγο, για να μην καταστραφεί η χώρα"
Αντ' αυτού η πρωθυπουργάρα μας, (που μιλάει χειρότερα ελληνικά κι απ' τον Γκμοχ) έιχε ήδη δεχτεί να κάνει ότι θα του λέγανε οι Ευρωπαίοι. Είμαι σίγουρος ότι περισσότρη ώρα του πήρε ν' αποφασίσει τι μάρκα ποδήλατο θα πάρει, παρά το πως θα βγάλει τη χώρα απ' το χάος. Αντί να προσπαθήσει σοβαρά να κάνει κάτι, αυτός προσπαθούσε σοβαρά να μας πείσει ότι ο δρόμος που έχει πάρει είναι ο σωστός. Ολόκληρος ο λαός του και όλοι οι οικονομολόγοι του κόσμου έβλεπαν ότι δεν υπάρχει περίπτωση να λειτουργήσει το μνημόνιο, αυτός εκεί. Κι όταν έφτασε τελευταίος να αναγκαστεί να δει ότι αυτός κι οι υπουργοί του είναι άχρηστοι, όχι, δεν άλλαξε δρόμο, ούτε παραιτήθηκε.
Δε σκέφτεται δηλαδή ν' αλλάξει το μνημόνιο ή να πάρει ακόμα πιο δραστικές αποφάσεις, σκέφτεται να φωνάξει και τους υπόλοιπους πουλημένους, τη Ντόρα, το Σαμαρά και τον Καρατζαφέρη, για να μας πείσουν ότι πρέπει ν' ακολουθήσουμε το μνημόνιο.
Βάλτε το καλά στο μυαλό σας: Πέντε ηλίθιοι δεν κάνουν έναν έξυπνο. Δεν θέλουμε τη συναίνεσή σας, δεν θέλουμε τα συμφέροντά σας και τα μνημόνιά σας. Θέλουμε να φύγετε ή μάλλον να σας διώξουμε.

Γιατί όχι εξοστρακισμός;

Ποτέ άλλοτε στην ιστορία δεν ήταν δυνατόν τόσος πολύς κόσμος να είναι ταυτόχρονα συνδεδεμένος. Με τη βοήθεια της τεχνολογίας, θα μπορούσαμε να εφαρμόσουμε πραγματική δημοκρατία. Θα μπορούσαμε να ψηφίζουμε για εκλογές, θα μπορούσαμε να κάνουμε δημοψηφίσματα για πάρα πολλά θέματα και γιατί όχι, να επαναφέρουμε τον εξοστρακισμό. Οι αρχαίοι Έλληνες χρησιμοποιούσαν όστρακα, εμείς θα χρησιμοποιήσουμε tweets. Στα τσακίδια το ΔΝΤ κι ο Παπανδρέου, μακριά από μας ο Καραμανλής, η Μπακογιάννη, ο Παπαντωνίου, ο Ρουσσόπουλος. Έξω απ᾽τη χὠρα μας ο Μαντέλης κι ο Βουλγαράκης. Γιατί όχι; Μόνο στο Big Brother θα ψηφίζουμε ηλεκτρονικά;
Γιατί δεν μας αφήνουν να ψηφίζουμε για ότι μας αφορά; Δύο χώρες μόνο σε όλη την Ευρώπη έκαναν δημοψήφισμα για την ένταξη στην Ε.Ε. (Δανία, Σουηδία) και οι δύο ψήφισαν όχι.
Τις τύχες μας και τη ζωή μας ελέγχουν απ᾽τη μία άχρηστοι άνθρωποι που έχουμε ψηφίσει οι μισοί από μας, αλλά πιο πάνω απ᾽αυτούς βρίσκονται άνθρωποι που δεν τους ψήφισε κανείς, ο πρόεδρος της ΕΚΤ, ο πρόεδρος του Ευρωπαικού Κοινοβουλίου κλπ. Κάποιοι που τους όρισαν (αν είναι δυνατόν) κάποιοι άλλοι και που σαν αποτέλεσμα της πολιτικής που ασκούν από τις Βρυξέλλες, το χάος και η ανασφάλεια έχουν επικρατήσει παντού στην Ευρώπη. Και πως σκοπεύουν να λύσουν το πρόβλημα; Με μια απ᾽τα ίδια.
Δυο χρόνια τώρα όλοι οι σοβαροί οικονομολόγοι και κοινωνιολόγοι του κόσμου συμφωνούν στο ότι το μνημόνιο δε βγαίνει. Είναι λάθος απ᾽την πρώτη του πρόταση μέχρι την τελευταία. Δεν ασκείς τέτοια πολιτική αν θέλεις να σώσεις μια οικονομία, αλλά αν θάλεις να τη στραγγαλίσεις, να την καταστρέψεις, να της αφαιρέσεις κάθε δυναμική και να την χαρίσεις απλόχερα σε κάθε λογής siemens, deutsche telekom, hochtief κοκ.
Και τώρα πάλι αφού όλοι οι άχρηστοι του Πασοκ δεν τα καταφέρνουν, θέλουν να φτιάξουν τη Dream Team των άχρηστων πολιτικών με Σαμαρά, Μπακογιάννη, Καρατζαφέρη, Παπαρήγα, Τσίπρα και Παπανδρέου, να ενώσουν όλους τους επικίνδυνους κολλημένους κάτω από τον υπέρτατο σκοπό: να μην αφήσουν τίποτα όρθιο.
Γι᾽αυτό ας πολεμήσουμε για λίγη πραγματική δημοκρατία και αποκλείεται να μην καλυτερέψουν τα πράματα. Ας διεκδικήσουμε τον εξοστρακισμό

Η αβάσταχτη ελαφρότητα του Έλληνα

Αυτό που είναι πραγματικά τρομακτικό και ενδεικτικό του πόσο αλλοτριωμένοι είμαστε, είναι το πόσο ρηχοί έχουμε γίνει. Εδώ καίγεται η γούνα μας κι εμείς παραμένουμε τελείως επιφανειακοί και αποπροσανατολισμένοι.
Μας πήρε λίγο χρόνο, αλλά καταλάβαμε επιτέλους ότι έχουμε περάσει το κατώφλι της καταστροφής. Αντί λοιπόν να προσπαθήσουμε σοβαρά να βρούμε μία λύση, τι κάνουμε; Διαλέγουμε μια θεωρία απ᾽αυτές τις λίγες, που στοχευμένα μας πασάρουν κι αρχίζουμε: να φύγουμε απ´την Ευρώπη, να κουρέψουμε το δάνειο, να το μακρύνουμε, να το διαπραγματευτούμε, να το κηρύξουμε άνομο κ.ο.κ. Καταθέτουμε με περισσή ευκολία τη λύση και αλλάζουμε πλευρό.
Κάπου θα υπάρχουν άνθρωποι που θα μπορούν να σηκώσουν ένα τέτοιο βάρος, που θα μπορούν να βρεθούν μ´άλλους δέκα σαν κι αυτούς και να σκεφτούν, να ερευνήσουν, να συζητήσουν και να αποφασίσουν επιστημονικά και με γνώμονα το λαό, το πως πρέπει να προχωρήσει η χώρα από δω και πέρα. Σε κανένα θέμα τέτοιας φύσεως δεν υπάρχει μόνο μία λύση.
Με μια κυβέρνηση εχθρική προς το λαό, προς τους ανθρώπους που υπηρετεί, χρειαζόμαστε κάτι διαφορετικό, κάτι να μας εμπνεύσει και να μας οδηγήσει, να μας αλλάξει, κάτι που να μας αξίζει.
Φτωχοί θα είμαστε έτσι κι αλλιώς. Όμως καλύτερα φτωχοί και περήφανοι, παρά φτωχοί και ντροπιασμένοι

Κάντε ησυχία. Ξυπνάνε οι Έλληνες.

Οι Ισπανοί έβλεπαν την αποχαύνωσή μας και έκαναν αυτό που έπρεπε, για να μας ξυπνήσουν: μας έκραξαν. Κι ίσως να 'ναι αυτή η αιτία, που ίσως σήμερα στις 18:00 σε όλη την Ελλάδα, θα μαζετούμε όλοι, για να φωνάξουμε ότι μας πέφτει λόγος.
Είμαστε άνθρωποι, που αντί να απολαμβάνουμε τα χρόνια μας πάνω στη γη, αναγκαζόμαστε να τρέχουμε σαν τα χάμστερ στη ρόδα. Αντί να προοδεύουμε παράλληλα με την επιστήμη και την τεχνολογία, υποβαθμίζουμε τα όνειρά μας, προσπαθώντας απλώς να τη βγάλουμε καθαρή μέσα σ' ένα άδικό και ανθυγιεινό σύστημα, που κάποιοι έχουν τη δύναμη να ελέγχουν και να διαμορφώνουν.
Γιατί να μην απαιτήσουμε κάτι καλύτερο; Αφού αυτοί που μας υποσχέθηκαν ότι θα το κάνουν για μας δεν είναι άξιοι, γιατί να μην το κάνουμε εμείς για τα παιδιά μας;
Όλοι λοιπόν οι "αγανακτισμένοι" ας μαζευτούμε σήμερα Τετάρτη, 25 Μαίου στις πλατείες μας να δούμε τι θα κάνουμε.

Πληροφορίες στις σελίδες που έχουν φτιαχτεί γι' αυτό το σκοπό στο Facebook
Για όλη την Ελλάδα εδώ
Για το Ρέθυμνο εδώ

Λίγη περηφάνια ζητάμε

Μια βουλή γεμάτη με κομπλεξικούς ανθρώπους, που δεν έχουν καμία συναίσθηση της εποχής που ζούμε, όπως και το σύνολο των πολιτικών. Αν ακούσεις πως μιλάνε και πως κοκορεύονται, πετάνε κακίες και σπόντες, δε βλέπεις διαφορά απ᾽ότι 20 ή 10 χρόνια πριν. Ενώ όλα τα άλλα έχουν αλλάξει. Η οικονομική μας κατάσταση, η ψυχολογία μας, τα όνειρα και οι φόβοι μας, τα προβλήματα και η αυτοεκτίμησή μας, το περιβάλλον, οι καθημερινότητά μας, όλα έχουν αλλάξει κι αυτοί οι ίδιοι απαράδεκτοι, ανίκανοι, επικίνδυνοι κομπλεξικοί, με τις ίδιες πρακτικές. Να διαπραγματεύονται το μέλλον μας κεκλεισμένων των θυρών. Μας κρύβουν την αλήθεια, μέχρι να μην μπορούν να κάνουν αλλιώς, για το χρέος, για το μνημόνιο, για το μελλον, για τους φόρους, για όλα. Τους 'εβγαλε στη φόρα το Spiegel ότι έχουν μυστική συνάντηση για το μέλλον της Ελλάδας κι αυτοί, για ώρες μετά, το διαψεύδανε, μέχρι που αναγκάστηκαν να το παραδεχτούν.
Και κανείς τους δεν κάνει τίποτα. Η Βάσω Παπανδρέου κι ο Λοβέρδος λένε καμιά αντίθετη γνώμη και νομίζουν ότι έχουν κάνει επανάσταση. Αλλά εκεί που έχουμε φτάσει, που κανείς δεν έχει το θάρρος να απαιτήσει τα αυτονόητα, θα τρέξουμε πίσω απ' τον πρώτο Λοβέρδο, που βγήκε ύστερα από τόση κοροιδία που έχουμε φάει, να το παίξει αγανακτισμένος.
Κι όμως έχουν ρίξει τόσο πολύ το επίπεδο, που πλέον δε ζητάμε πολλά, μόνο λίγη ειλικρίνεια (και λίγη πραγματική δημοκρατία). Πέστε μας την αλήθεια και αφήστε μας να πούμε και μεις τι θέλουμε. Μας ρίξατε να κολυμπήσουμε μέσα στα σκατά χωρίς να το θέλουμε, αφήστε μας τουλάχιστον να πούμε αν θέλουμε να κολυμπήσουμε μπρούμυτα ή ανάσκελα.
Έστω και την τελευταία στιγμή ας αποφασίσει αυτή η πουλημένη κυβέρνηση να κοιτάξει λίγο τους Έλληνες. Ας προσπαθήσουν να μας δώσουν πίσω λίγη απ' την αυτοεκτίμησή μας , λίγη περηφάνια. Είμαστε που είμαστε καταχρεωμένοι, γιατί πρέπει να είμαστε και ξεφτιλισμένοι;
Το' χω ξαναπεί και θα το ξαναπώ: Και οι Κουβανοί ζούσανε μέσα στη φτώχια, αλλά ήταν υπερήφανοι, γιατί έδιωξαν τη χούντα, εναντιώθηκαν στο Γολιάθ και ήταν κύριοι του εαυτού τους. Εμείς και τη χούντα φέραμε και σκύβουμε το κεφάλι στον καθένα και κύριοι του εαυτού μας δεν είμαστε και ζούμε την απόλυτη φτώχια. Τι άλλο θέλουν για να καταλάβουν ότι κάνουν κακό στη χώρα;
Και το χειρότερο είναι ότι δε φαίνεται κανείς ικανός ή διαθέσιμος να βγάλει το φίδι απ' την τρύπα. Εκτός απ᾽αυτό το blog βέβαια...

Με αφορμή το θάνατο της κοπέλας απ᾽ το αλκοόλ...

Πως να χαρακτηρίσεις μια κοινωνία που θεωρεί ως κακιά στιγμή το να πεθαίνει ένα παιδάκι από κροτίδα ή από μπαλωθιά; Πώς να χαρακτηρίσεις τους ανθρώπους που επιτρέπουν σε ανήλικα παιδιά να κυκλοφορούν σε μαγαζιά, που ακόμα κι οι μεγάλοι αποφεύγουν να επισκεφτούν, επειδή δεν αντέχουν την ποιότητα των ποτών;
Σε μια πόλη λοιπόν που αυτά τα μαγαζιά είναι κράτος, που δολοφόνοι κυκλοφορούν ελεύθεροι και μπορεί να σε σκοτώσουν, γιατί τους σκούντηξες (υποθ. Χορευτάκη), σε μια πόλη που οι πολιτικοί χρησιμοποιούν την επιρροή τους για να αποφυλακίζουν εμπόρους ναρκωτικών (υπόθ. Κεφαλογιάννη), σε μια πόλη σαν το Ρέθυμνο, έχουμε το θράσος να καταδικάζουμε με περισσή ευκολία όποιον μας συμφέρει ή όποιον μας υποδείξουν.
Όλοι γνωρίζουμε τις τραγικές ελλέιψεις που έχει το νοσοκομείο Ρεθύμνου, και σε έμψυχο και σε άψυχο υλικό. Απαιτούμε όμως από όλους όσους δουλεύουν ή προσφέρουν εκεί, να είναι τέλειοι, ακόμα κι αν το κράτος τους βάζει συνέχεια τρικλοποδιές κι εμείς τους περιφρονούμε συνέχεια.
Δεν ξέρω αν υπάρχουν ιατρικές ευθύνες για το χαμό της Στέλλας Ακουμιανάκη, γιατί δεν είμαι ούτε γιατρός, ούτε ιατροδικαστής. Κάτι όμως που κανείς δεν αρνείται, είναι ότι αυτή η κοπέλα είχε καταναλώσει πολύ μεγάλες ποσότητες αλκοόλ. Και δεν μας απασχολεί πώς είναι δυνατόν έφηβοι 15 χρονών να κυκλοφορούν σε νυχτερινά μαγαζιά και να σερβίρονται βαριά αλκοολούχα ποτά, δεν μας απασχολεί πως είναι δυνατόν ανήλικοι να κατεβαίνουν με αυτοκίνητα και όπλα απ᾽τα χωριά για να διασκεδάσουν, μας απασχολεί να ρίξουμε τις ευθύνες στους γιατρούς.

Αν πιστεύουμε ότι οι γονείς της κοπέλας έκαναν καλή δουλειά, αν πιστεύουμε ότι η αστυνομία κάνει καλή δουλειά, αν πιστεύουμε ότι οι μαγαζάτορες κάνουν καλή δουλειά κι αν είμαστε σίγουροι ότι ο δήμος κάνει σωστά τη δουλειά του, τότε, ναι, πάμε να λυντσάρουμε τους γιατρούς...

Όχι άλλο χρέος

Απ' όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, ζούσαμε σε περίοδο λιτότητας. Έχω πληρώσει ακριβά τη δωρεάν παιδεία, το ίδιο και τη δωρεάν υγεία. Πληρώνω όλη μου τη ζωή φόρους για κανάλια που δε βλέπω, πληρώνω κλήσεις όταν κοιμάμαι στις παραλίες μου, πληρώνω εξωφρενικά διόδια για να χρησιμοποιήσω ελεεινούς δρόμους και εμφανίζω εισόδημα τρεις φορές μεγαλύτερο απ' την πλειοψηφία των γιατρών και των επιχειρηματιών.
Και τα έκανα όλα αυτά για να καταφέρω να παραδώσω αυτό το άθλιο κράτος σε μια οικονομική χούντα, που για να συνεχίζει να δίνει λεφτά για το μισθό μου σ' αυτούς τους προδότες, τους ξεφτιλισμένους πολιτικούς, που δυσανασχετούν αν δεν τους αφήσουν να φάνε με την ησυχία τους,πρέπει να πάρει στα χέρια της τα πιο όμορφα μέρη αυτού του τόπου, τις πιο νευραλγικές επιχειρήσεις, τα πιο ιερά μου δικαιώματα, οτιδήποτε θεωρεί αξιόλογο.
Το χειρότερο απ' όλα όμως είναι ότι μ' έχει ξεγυμνώσει από την αξιοπρέπειά μου. Έχει στερήσει τη χώρα μου από αξιόλογους ηγέτες, από περήφανους πολίτες, από κυριαρχικά δικαιώματα, από παρόν και μέλλον, από προσμονή κι ελπίδα.
Και μ' έχει κάνει τόσο άβουλο και πειθήνιο ακροατή του Πρετεντέρη, που δε μου περνάει καν απ' το μυαλό να τους πω ότι τα λεφτά που ζητάνε να τους επιστρέψω, δεν τα έχω πάρει εγώ. Αυτοί το ξέρουν ότι δεν τα χω πάρει εγώ, εγώ το ξέρω ότι δεν τα χω πάρει εγώ, κι όμως διατάζουν και υπακούω σαν να τα έχω πάρει εγώ.

Αν αρχίσω λοιπόν ν' ασχολούμαι λίγο λιγότερο με το facebook και την τηλεόραση και αρχίσω να ενημερώνομαι για το πως μπορώ να βοηθήσω τον εαυτό μου, ίσως να πέσω πάνω στα παραδείγματα της Αργεντινής και του Ισημερινού, ίσως να μάθω ονόματα όπως Ραφαέλ Κορέα, Ερίκ Τουσέν και φράσεις όπως άνομο χρέος, λογιστικός έλεγχος, κοινωνική αλληλεγγύη και άλλες πολλές.

Ας πληρώσει ο καθένας τα λάθη του. Όχι εγώ για όλους.

Κερατέα - Πόσο ακόμη;

Έχουμε συνηθίσει τα πάντα. Την τρόικα, τον Πάγκαλο, τους ανίκανους, τους ψεύτες, τους εαυτούς μας...Δε θα συνηθίζαμε την Κερατέα; Ξέρουμε πλέον ότι υπάρχει ένα μέρος στην Αττική, όπου οι άνθρωποι βρίσκονται σε εμπόλεμη ζώνη κι αυτός ο πόλεμος έχει μονοπωλήσει τόσο πολύ καιρό την καθημερινότητά τους, που τους έχει σημαδέψει πλέον. Το μόνο που μένει είναι να τους βομβαρδίσουν κιόλας, να ζούνε με το φὀβο της σειρήνας.
Που και άδικο να έχουν, και τρελοί να είναι, δεν ξεκινάς πόλεμο με τους πολίτες σου (σαν light Καντάφι δηλαδή). Προσπάθησες μία, δύο, τρεις, βλέπεις ότι όλη η χώρα είναι εναντίον σου, ε, άστο να πάει στο διάολο. Δε θα σας κατηγορήσει κανείς για πιο κότες απ᾽οτι είσαστε τώρα. Έχετε υποκύψει σε όλες τις πιέσεις που έχετε δεχτεί, από Αμερικάνους, Ευρωπαίους, Τούρκους, εταιρίες, επιχειρηματίες, δεν πειράζει να υποκύψετε και μια φορά στη βούληση του λαού σας, που δε ζητάει να του κάνετε κάτι, απλώς να μην του κάνετε κακό.
Αλλά ακόμα και τώρα, ύστερα από όλη αυτή τη δυστυχία, στην οποία έχετε βυθίσει τη χώρα, επιμένετε να ενεργείτε με γνώμονα τα συμφέροντα των επιχειρηματιών, των τραπεζών, των αγορών και όχι με των πολιτών. Για πόσο ακόμη;

Παρακάτω θα δείτε ένα θλιβερά αστείο βίντεο από την καθημερινότητα της Κερατέας. Παρακολουθήστε το μέχρι τέλους.

DEBTOCRACY // ΧΡΕΟΚΡΑΤΙΑ

Όταν η δημοκρατία υποτάχθηκε στο χρέος

Για πρώτη φορά στην Ελλάδα, ένα ντοκιμαντέρ με παραγωγό το θεατή. Το DEBTOCRACY αναζητά τα αίτια της κρίσης χρέους και προτείνει λύσεις που αποκρύπτονται από την κυβέρνηση και τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης. Το ντοκιμαντέρ θα διανέμεται δωρεάν από τα τέλη Μαρτίου χωρίς δικαιώματα χρήσης και αναμετάδοσης και θα υποτιτλιστεί σε τουλάχιστον τρεις γλώσσες.

Ο Αρης Χατζηστεφάνου και η Κατερίνα Κιτίδη μιλούν με οικονομολόγους, δημοσιογράφους και προσωπικότητες από όλο τον κόσμο περιγράφοντας τα βήματα που οδήγησαν την Ελλάδα στην παγίδα του χρέους- τη χρεοκρατία. Το DEBTOCRACY παρακολουθεί την πορεία χωρών όπως ο Ισημερινός, που δημιούργησαν Επιτροπές Λογιστικού Ελέγχου αλλά και την αντίστοιχη προσπάθεια που ξεκίνησε στην Ελλάδα.

Στο Debtocracy μιλούν, μεταξύ άλλων, οι ακαδημαϊκοί Ντέιβιντ Χάρβεϊ, Σαμίρ Αμίν, Κώστας Λαπαβίτσας και Ζεράρ Ντιμενίλ, ο φιλόσοφος Αλέν Μπαντιού, ο επικεφαλής της επιτροπής λογιστικού ελέγχου του Ισημερινού Ούγκο Αρίας, ο πρόεδρος του CADTM Ερίκ Τουσέν, ο Αργεντίνος σκηνοθέτης Φερνάντο Σολάνας, δημοσιογράφοι όπως o Άβι Λιούις (συγγραφέας/σκηνοθέτης του ντοκιμαντέρ The Take – Η κατάληψη) και ο Ζαν Κατρμέρ (Liberation). Ακόμη προσωπικότητες όπως ο Μανώλης Γλέζος και η αντιπρόεδρος του γερμανικού κόμματος Die Linke Ζάρα Βάγκενκνεχτ.

Τη μουσική επένδυση προσφέρει ο Γιάννης Αγγελάκας και επιστημονική επιμέλεια έχει ο δημοσιογράφος και οικονομολόγος Λεωνίδας Βατικιώτης.

Την παραγωγή του DEBTOCRACY ανέλαβε η εταιρεία BitsnBytes. Το μοντάζ υπογράφει ο Άρης Τριανταφύλλου.

Σε αυτή την προσπάθειά ζητάμε τη βοήθειά σου. Οι δημιουργοί του DEBTOCRACY εργάστηκαν αφιλοκερδώς αλλά τα έξοδα ανέρχονται ήδη σε χιλιάδες ευρώ. Προκειμένου να αποφύγουμε κάθε είδους εξαρτήσεις απευθυνόμαστε σε συνδικάτα και εργατικές ενώσεις. Κυρίως όμως απευθυνόμαστε σε πολίτες που θέλουν να γίνουν συμπαραγωγοί. Ενίσχυσε και εσύ την παραγωγή ενός ανεξάρτητου ντοκιμαντέρ, καταθέτοντας όσα χρήματα επιθυμείς μέσω Paypal ή σε τραπεζικό λογαριασμό. Όσοι το επιθυμούν θα αναφέρονται ως συμπαραγωγοί.

(Παρμενο αυτουσιο απο την ιστοσελίδα του ντοκυμαντέρ. Φαίνεται πολύ αξιόλογη προσπάθεια. Αξίζει το χρόνο μας )

Κανείς δεν είναι μόνο καλός ή μόνο κακός

Αυτό είναι που ξεχνάμε. Μας έχουν μάθει να χωρίζουμε τον κόσμο σε στρατόπεδα. Έτσι δουλεύει το σύστημά τους. Εμείς είμαστε οι προοδευτικοί, αυτοί είναι οι συντηρητικοί, εμείς οι καλοί, αυτοί οι κακοί, εμείς οι έξυπνοι, αυτοί οι βλάκες, εμείς οι μάγκες, αυτοί οι φλώροι, εμείς οι Έλληνες, αυτοί οι οχτροί. Σε όλη μας τη ζωή διαλέγουμε στρατόπεδα, αλλά ξεχνάμε αυτό που βλέπουμε στον ίδιο μας τον εαυτό: Τα πράγματα και οι καταστάσεις αλλάζουν συνέχως και δεν μπορείς να βάζεις ταμπέλες και να κρίνεις σύμφωνα μ' αυτές. Κι αυτοί που το κάνουν, είτε έχουν συμφέρον, είτε δεν καταλαβαίνουν ότι τους έχουν αλλοιώσει τη σκέψη.
Είμαστε όλοι άνθρωποι, αυτό είναι το μόνο πράγμα που έχουμε όλοι κοινό και όλους πρέπει να τους βλέπουμε έτσι. Κι ο έξυπνος θα κάνει βλακεία, κι ο κακός θα κάνει κάτι καλό, κι ο γενναίος θα δειλιάσει, όλα είναι ρευστά και σχετικά. Και εξαρτώνται από τις εμπειρίες του καθενός. Κι εγώ έχω πει κι έχω γράψει για τους φασίστες τα όσα. Γνώρισα όμως πρόσφατα κάποιον που μένει στο κέντρο της Αθήνας. Χωρίς λεπτομέρειες πολλές σας λέω ότι κάτω από το σπίτι του επιτέθηκαν στη 14χρονη κόρη του πέντε μετανάστες, τη χτύπησαν και της πήραν κινητό και λάπτοπ. Ο άνθρωπος δεν είχε ποτέ καμία σχέση με δεξιούς ή φασίστες, αλλά μου είπε "Αν γινόταν αύριο το πρωί να τους έπαιρναν όλους από δω και να τους έστελναν πίσω, θα ήμουν ευτυχισμένος. Αυτή τη στιγμή δεν είμαι."
Λυπάμαι, αλλά αυτόν τον άνθρωπο δεν μπορώ να τον πω φασίστα, γιατί δεν έχω ζήσει αυτά που ζει αυτός και δε θα 'θελα να τα ζήσω.
Άρα που καταλήγουμε; Στο ότι δεν πρέπει απλώς να βάζουμε ταμπέλες και να σκοτωνόμαστε μεταξύ μας. Ο εχθρός είναι η εξουσία, που εκμεταλλέυεται τον άνθρωπο και τον βλέπει σαν εργάτη, σαν ψηφοφόρο, σαν καταναλωτή, αλλά όχι σαν άνθρωπο.
Χρέος λοιπόν όσων έχουν ακόμα σώας τας φρένας σ' αυτή την παράλογη καθημερινότητα που ζούμε, είναι να προσπαθήσουν να ενώσουν τον κόσμο στην προσπάθεια να γκρεμιστεί αυτό το σύστημα κι αυτό θα γίνει μόνο με μαζικότητα κι όχι με διαχωρισμούς.
Ο τοίχος θα πέσει αν τον σπρώξουμε όλοι μαζί.

Μόνο ο Καντάφι έχει δικαίωμα να σκοτώνει τους Λίβυους

Έχουμε ζήσει γεγονότα κοσμοιστορικά τελευταία: ο ένας μετά τον άλλο οι καταπιεσμένοι λαοί της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής εξεγείρονται, ζητώντας να τους αντιμετωπίζουν σαν ανθρώπους. Δεν μπορείς παρά να χαίρεσαι όταν συμβαίνουν τέτοια πράγματα, όταν βλέπεις ανθρώπους να ξυπνάνε και να διεκδικούν καλύτερες και πιο ανθρώπινες συνθήκες.
Δεν μπορώ παρά να θαυμάσω τον τρόπο με το οποίο αυτό έγινε στην Αίγυπτο, το πως χειρίστηκε το θέμα ο στρατός και πώς τελικά έληξε αυτή η μοναρχία με ελάχιστες απώλειες.
Στη Λιβύη πάλι έγινε το ακριβώς αντίθετο, από ένα διεφθαρμένο χουντικό συνταγματάρχη, φίλο μέχρι πρότινος και της Ελλάδας και της Γαλλίας και της Ιταλίας. Αντί λοιπόν ο Καντάφι να αποδεχτεί ότι τέλειωσε το παιχνίδι, άρχισε να πολεμάει το λαό του. Και δε μιλάμε για ΜΑΤ και ασφαλίτες, μιλάμε για αεροπορικούς βομβαρδισμούς και επιδρομές με άρματα μάχης.
Εκεί λοιπόν αγανάκτησα κι αναρωτήθηκα:'Που είναι αυτός ο ΟΗΕ κι οι Αμερικανοί, που ξέρουν να μπουκάρουν στις χώρες με κάθε απίθανο πρόσχημα και τώρα που οι άνθρωποι σφαγιάζονται από τον ίδιο τους τον αρχηγό, κάνουν τις πάπιες;' Κι ούτε είδα να οργανώνεται κανένα συλλαλητήριο εναντίον του σοσιαλιστή Καντάφι από όλους αυτούς που κόπτονται για την ειρήνη. (για την Ελλάδα μιλάω)
Με το που άρχισαν όμως να βομβαρδίζουν οι αδίστακτοι ιμπεριαλιστές, αμέσως αγανακτήσανε όλοι, γιατί σκοτώνονται άμαχοι, γιατί δε νοιάζονται για το λαό, αλλά για τα πετρέλαια κλπ κλπ. Ο κόσμος γύρω αλλάζει και κάποιοι μένουν κολλημένοι στα ίδια και στα ίδια, στα ίδια συνθήματα, στις ίδιες πρακτικές. Δεν λέω ότι δεν θέλουν να βάλουν χέρι στα λεφτά αν μπορούν (αλίμονο, καπιταλιστές είναι).
Το θέμα αυτής της ανάρτησης είναι ότι κάποιους δεν τους νοιάζει αν οι Λίβυοι δολοφονούνται από τον Καντάφι, τους νοιάζει να μη σκοτώνονται από τους Αμερικανούς. Δεν τους νοιάζει αν στη Βιρμανία σε βάζουν φυλακή αν ανοιγοκλείσεις τα μάτια σου, αρκεί να μην πάνε να βοηθήσουν οι Αμερικάνοι.
Όλοι είμαστε άνθρωποι και αξίζουμε να ζήσουμε σαν άνθρωποι. Κανείς δεν πρέπει να εκμεταλλεύεται, κανείς δεν πρέπει να σκοτώνει. Αυτό είναι το νόημα.
Το καλό με το να μην είσαι ενταγμένος (ή κολλημένος ή πουλημένος) σε κόμματα, είναι ότι μπορείς να εκφράσεις την πραγματική δική σου άποψη (και να κριθείς γι' αυτή βέβαια)

George A. Papandreou

Οι δημοσιογράφοι με ποιους ειναι;

Καλά, οι δημοσιογράφοι γιατί απεργούν; Πως ακριβώς υπηρετούν το λαό όταν η Αθήνα φλέγεται κι εμείς βλέπουμε master chef; Ζούμε στιγμές ιστορικές και ξέρουμε περισσότερα για τη Λιβύη παρά για την Ελλάδα. Κανένας απεργοσπαστης ρε παιδιά;
Κατα τ´ αλλα εδώ στο Ρέθυμνο πάλι η ξεφτίλα με δυο πορείες που ούτε καν να καταλήξουν στο ίδιο σημείο δεν καταδεχονται. Όλοι αυτοί που θέλουν ν´αλλαξουν τον κόσμο, μήπως καλύτερα ν´αλλαξουν πλευρό;
Ο κόσμος θέλει να κάνει πράγματα για να νιώσει υπερήφανος κι αξιοπρεπής, αλλά τα κομματοσκυλα κι οι εργατοπατερες στην κοσμαρα του

Μήπως έφτασε η ώρα;

Μήπως έφτασε η ώρα να σταματήσουμε την κατηφόρα και να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας; Έχουμε έναν τεράστιο τοίχο μπροστά μας, εχουμε μαζευτεί εκατομμύρια μπροστά του κι αντί να κάνουμε όλοι μαζί μια κίνηση να τον πετάξουμε κάτω, καθόμαστε και πετάμε πετραδάκια.
Αυτό που λείπει από την κυβέρνηση, από τους δημοσιογράφους, από τους πολιτικούς, από τους συνδικαλιστές, από όλους εμάς, είναι ΑΡΧΙΔΙΑ. Κανείς δεν έχει τ' αρχίδια να κάνει αυτό που πρέπει.
Προτείνω λοιπόν το εξής: Ας αφήσουμε όλοι κάτω τα πετραδάκια που κρατάμε, ας διώξουμε απ' τα κεφάλια μας όλους αυτούς που έχουν συμφέρον να χωρίζουν τον κόσμο σε πιστούς και άπιστους, φασίστες και αριστερούς, πλούσιους και φτωχούς. Δεν είναι εχθρός μας ο μουσουλμάνος, ο βάζελος, ο αμερικάνος, ο χρυσαυγίτης. Είμαστε όλοι εναντίον του τέρατος που λέγεται καπιταλισμός και με άξονα το χρήμα κάνει τον άνθρωπο απάνθρωπο.
Ήρθε η ώρα να ξεκινήσει ο πόλεμος. Κι αφού δεν υπάρχει κανένα κόμμα ή οργάνωση ή πρόσωπο που να μπορεί ή να θέλει κάτι τέτοιο, ας αρχ'ισει από τους καναπέδες κι απ' την οθόνη μας:
Ζητάω από όλους τους bloggers, facebookers, tweeters κλπ κλπ να σταματήσουν να πετάει ο καθένας το δικό του πετραδάκι. Ας ξεκινήσουμε όλοι να ανεβάζουμε την ίδια ανάρτηση με τον ίδιο τίτλο π.χ. "Δεν τα φάγαμε μαζί, δεν τα πληρώνουμε μαζί." με σκοπό να δημιουργήσουμε κάτι μαζικό. Να γίνει όλη η ελληνική μπλογκόσφαιρα μια ανάρτηση, που θα προετοιμάσει το ξέσπασμα. Αξίζει να προσπαθήσουμε. Κανένας άλλος δεν πρόκειται να μας βοηθήσει να βγάλουμε τις αλυσίδες...

Εθελοντικό Ιατρείο Κοινωνικής Αλληλεγγύης στο Ρέθυμνο

Τελικά ίσως και να υπάρχουν και κάποιοι άνθρωποι που θέλουν να βοηθήσουν όλους τους ανθρώπους, είτε Έλληνες είτε μετανάστες και μάλιστα χωρίς να τους το υπαγορεύει κανείς. Εδώ και 2,5 χρόνια λοιπόν λειτουργεί στο Ρέθυμνο το εθελοντικό ιατρείο, το οποίο απευθύνεται σε οποιονδήποτε δεν έχει πρόσβαση στο καταπληκτικό ελληνικό σύστημα υγείας.

Αυτ'η τη στιγμή το ιατρίο έχει περιθάλψει πάνω από 1500 ασθενείς, έχει εμβολιάσει πάνω από 300 παιδάκια, που αν δεν υπήρχε μάλλον δεν θα εμβολιάζονταν ποτέ, και η απήχησή του συνεχώς αυξάνεται.
Θα μου πείτε: καλό το ιατρείο, αλλά δεν βοηθάει στο ν' αλλάξει το σάπιο σύστημα. Βοηθάει όμως στο να θυμηθούμε αυτό που ο καπιταλισμός μας έχει κάνει να ξεχάσουμε: ότι είμαστε όλοι άνθρωποι και οι βασικές μας ανάγκες είναι οι ίδιες.

Αξίζει να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του εδώ, όπως επίσης αξίζει να κάνετε κάποια δωρεά οποιασδήποτε μορφής.

Νομική: Ο τάφος του ασύλου

Συνεχίζοντας στο πνεύμα της προηγούμενης ανάρτησης, θα πω ότι η αριστερά ξεφτυλίζεται με αυτές τις κινήσεις. Αποφασίσανε κάποιοι ¨αγωνιστές¨ να βάλουν τους δυστυχισμένους τους μετανάστες μπροστά, να τους νοικιάσουν πούλμαν, να τους αγοράσουν εισιτήρια και να τους πάνε να τους αφήσουν στο χωράφι του παππού τους, στη Νομική. Όλοι αυτοί που έχουν πάρει εργολαβία τους μετανάστες αν δεν είναι υποκινούμενοι, τότε ειναι τρομερά ηλίθιοι και άχρηστοι γι᾽αυτό που έχουν αναλάβει εργολαβικά να κάνουν.
Για να μην ξεχνάμε τ᾽αυτονόητα, πρέπει να πούμε ότι όντως οι μετανάστες ζουν μια κόλαση στη χώρα μας, όπως άλλωστε κι εμείς οι ίδιοι. Εννοειται ότι είναι επιτακτική ανάγκη να αλλάξει κάτι. Αλλά οι δήθεν αγωνιστές του σήμερα δε θέλουν να βουτήξουν το δαχτυλάκι τους στο νερό. Αυτό θα το κάνουν άλλοι. Αυτοί είναι εκεί για να τους σπρώξουν.
Απ᾽όσο γνωρίζω η μεταναστευτική πολιτική της χώρας δεν πηγάζει από τη Νομική στη Σόλωνος. Πηγαίντε τους λοιπόν στο υπουργείο εσωτερικών ή στο εξωτερικών ή κάπου που να έχει σχέση με το πρόβλημά τους. Εγώ δεν δέχομαι ότι μπορεί ο οποιοσδήποτε άλλος, εκτός από τους φοιτητές, να κάνει κάτι τέτοιο σ´ένα πανεπιστημιακό χώρο. Υπάρχουν πολλές δυσαρεστημένες ομάδες πληθυσμού αυτή τη στιγμή στη χώρα. Δε γίνεται να πιάσουμε όλοι από ένα πανεπιστήμιο και να το κλείσουμε για πάρτη μας.
Η μία δικαιολογία είναι ότι οπουδήποτε αλλού θα τρώγανε ξύλο. Επηρεασμένοι είμαστε όλοι από την εικονική πραγματικότητα μου φαίνεται. Ακόμα κι οι αριστεροί θελουν να αγωνίζονται εικονικά, μην τυχόν κι ανοίξει καμιά μύτη. Να πολεμήσουμε, ν´αντισταθούμε, αλλά μη φάμε και καμιά σφαλιάρα. Αν κύριοι εργολάβοι των μεταναστών θέλετε τόσο πολύ να τους βοηθήσετε, πηγαίνετέ τους σ´ένα οποιοδήποτε εγκαταλελειμμένο κτίριο και καθίστε απ᾽έξω να τους περιφρουρείτε να μην τους πειράξει κανένας.
Αν αύριο αποφασίσουν οι αριστερόχειρες ή οι Βησιγότθοι ή οι μπασκετμπολίστες ότι αδικούνται σ᾽αυτή τη χώρα, μπορούν να καταλάβουν το Πολυτεχνείο και να διεκδικήσουν τα αιτήματά τους.
Νομίζω ότι μ´αυτή την κίνηση έγινε σε μια μέρα αυτό που οι δεξιοί κι οι ακροδεξιοί παλεύουν τόσα χρόνια. Φτάσανε τον Έλληνα στο σημείο να εύχεται την κατάργηση του ασύλου.

Ο κόσμος βράζει, η Ελλάδα κοιμάται

Ο καπιταλισμός έχει φτάσει στο χειρότερο σημείο του. Ναι μεν συνεχίζει να εκμεταλλεύεται, να καταστρέφει, να στραγγαλίζει ανθρώπους, πόρους, δομές κλπ., όπως έκανε πάντα, αλλά τώρα δεν μπορεί να προσφέρει καν την ψευδαίσθηση ότι θα έρθει ένα καλύτερο αύριο, ούτε καν σ᾽αυτή την μικρή μειοψηφία, που το έκανε μέχρι τώρα. Γιατί τα πάντα είναι ρευστά. Πιο πιθανό φαίνεται να γκρεμιστεί το οικοδόμημα, παρά να αναστηλωθεί.
Είναι τέτοια η πίεση που έχει ασκηθεί στις κοινωνίες από την ασύδοτη ελευθερία της αγοράς κι από την αδηφαγία αυτών που εξουσιάζουν πολιτικά και οικονομικά, που σιγά σιγά ο κόσμος αρχίζει να αντιδρά. Πόση έκπληξη προκάλεσε πριν λίγο καιρό η αντίδραση των Βρετανών για τις αυξήσεις στην παιδεία; Οι γείτονές μας οι Αλβανοί πολιόρκησαν το πρωθυπουργικό μέγαρο και θρήνησαν τέσσερις νεκρούς, διαμαρτυρόμενοι για την πολιτική διαφθορά.
Κι εμείς εδώ; Κοιμόοοοομαστε. Ας το πάρουμε απόφαση. Δεν είμαστε τόσο ¨του Έλληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει¨ όσο θέλουμε να πιστεύουμε. Το πολιτικό και οικονομικό σύστημα μας έχουν κάνει τόσο ατομιστές, που δε βλέπουμε πέρα από τη μύτη μας. Μας απασχολούν τόσο τα προβλήματά μας, που δεν έχουμε χρόνο να ασχοληθούμε με τα πραγματικά προβλήματά μας.
Κι αφήνουμε τους κοπρίτες ν᾽αλωνίζουν. Εξεταστικές και κόντρα εξεταστικές για να μάθουμε τελικά τι έγινε με τη Siemens και να έχουμε άτομα όπως Βουλγαράκης, Ρουσόπουλος, Μαντέλης, Τσουκάτος, Δούκας, Μπακογιάννη και πάρα πολλοί άλλοι, ξέροντας ότι ο Έλληνας καίγεται για τη δουλειά και τα λεφτά που δεν έχει, να προσποιούνται ότι πήραν το μήνυμα και προχωράνε την κάθαρση. Μπορούν πλέον να βάλουν τον καθένα μας για πλάκα στη φυλακή, κι αυτούς, τους έχουμε αφήσει μόνους τους να συνεδριάζουν για μήνες, όχι για να βρεθεί η αλήθεια, που είναι γνωστή πλέον σε όλους, αλλά για να συμφωνήσουν πως θα μας ρίξουν στάχτη στα μάτια, για να καλύψουν τα όργιά τους.
Και μετά εχεις την αριστερά, ένα εμετικό συνονθύλευμα από μεγαλομανείς δικτατορίσκους, που κατέχουν την πραγματική αλήθεια, είναι οι μόνοι που παλεύουν για το λαό και είναι ένας από τους βασικούς λόγους, που δεν αλλάζει το πολιτικό τοπίο στην Ελλάδα. Και πως ν᾽αλλάξει όταν έχεις 15 αριστερά κόμματα, που το καθένα ακολουθεί την πορεία του, χωρίς ΚΑΜΙΑ προσπάθεια να τα βρουν και να διεκδικήσουν κάτι καλύτερο για τη χώρα. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει άλλη χώρα που η αριστερά να υπηρετεί τόσο αποτελεσματικά το σύστημα. Βάζει τον κόσμο σε ένα μόνιμο αναβρασμό, έτσι για να σηκώνει σκόνη και στην πραγματικότητα ελάχιστα γίνονται. Και τα λίγα που γίνονται οφείλονται στον ηρωισμό και την προσπάθεια των απλών μελών και όχι των ηγεσιών.
Έχουμε μπει εδώ και καιρό σε μια μαύρη περίοδο για όλους μας. Βλέπουμε ΠΑΣΟΚ και Νεα Δημοκρατια να συνεχίζουν στο ίδιο μοτίβο, αλλα απ᾽αυτούς δεν περιμένεις κάτι διαφορετικό. Απ᾽την αριστερά όμως περιμέναμε να καταλάβει τη σοβαρότητα της κατάστασης και ν᾽αλλάξει τον τρὀπο σκέψης και δράσης. Αντ᾽αυτού τα ίδια και τα ίδια. Τι έχει αλλάξει λοιπόν με την κρίση; Μόνο οι ζωές μας. Παίρνουμε λιγότερα λεφτά, μας διώχνουν από τις δουλειές, ακριβαίνουν τα πάντα, μας βάζουν φυλακή πιο εύκολα, μας δίνουν δάνεια πιο δύσκολα, αλλά όλοι αυτοί συνεχίζουν απτόητοι. Κινήσεις εντυπωσιασμού για να έχουν κάτι να κουβεντιάζουν. Θέλουν ν᾽αλλάξουν τον κόσμο με πορείες και φόρουμ και άλλα λόγια ν᾽αγαπιόμαστε. Και μη μου πεις κανείς για το Δεκέμβρη, γιατί δεν είχε καμία σχέση με την Αριστερά, αυτός ο αυθόρμητος ξεσηκωμός.
Κότες. Αυτό είναι. Ένας δεν έχει το θάρρος να πει ´Δε γίνεται ομολέττα χωρίς να σπάσεις αυγά. Και ξύλο θέλουμε και φωτιές και τρομοκρατία, τα πάντα για να ρίξουμε αυτό το σύστημα´. Δε γίνεται να γκρεμίσεις κάτι μόνο με φωνές. Αυτό είναι το νόημα.

Με αφορμή το ξύλο στο Ελλάδα Σερβία

Ο άνθρωπος έχει την ανάγκη να νιώθει ότι δεν είναι μόνος του. Νιώθει καλύτερα, πιο ασφαλής, όταν είναι μέσα σ᾽ένα κόμμα, μια ομάδα, μια χώρα, μια γειτονιά, μια ευρωπαική ένωση κλπ. Επίσης καλά νιώθει όταν με κάποιους απ᾽ὀλους αυτούς στο κόμμα ή στη γειτονιά έχει ένα δέσιμο παραπάνω. Το θέμα πάντα είναι με ποιους όρους συμβαίνει αυτό. Τι είναι αυτό που μας κάνει να συγγενεύουμε; η θρησκεία, η οικονομία, η γεωγραφική θέση, ο πολιτισμός, η παιδεία, τι;
Δεν είμαι έτοιμος να αφορίσω τους Σέρβους για μερικές μπουνιές, απλά με αφορμή των αγώνα, προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που κάνει τους Σέρβους αδέρφια μας; Είναι απλώς το γεγονός ότι είμαστε στην ίδια γειτονιά; Ή μήπως είναι το γεγονός ότι πιστεύουμε στο ίδιο ψέμα, έχουμε δηλαδή την ίδια θρησκεία; Ή μήπως έχουμε την ίδια κουλτούρα, όπως θέλουν να πιστεύουν όσοι θαυμάζουν τον Κουστουρίτσα. Ή όλα αυτά μαζί;
Θεωρώ ότι πρέπει τα κριτήρια να είναι διαφορετικά. Όπως δεν θεωρώ αδερφό μου και φοβερό άτομο όποιον έχει το ίδιο μηχανάκι με μένα ή υποστηρίζει την ίδια ομάδα, το ίδιο δε θεωρώ αδερφό μου κάποιον που πιστεύει στον ίδιο θεό. Προσωπικά αισθάνομαι περισσότερη συγγένεια με τους Αργεντίνους παρά με τους Σέρβους.
Και όσο για το ξύλο αυτό καθ᾽εαυτό, πιστεύω ότι οι Έλληνες μπορεί να έχουμε χίλια στραβά, αλλά πάνω στη φασαρία έιμαστε πολύ πιο άντρες απ᾽αυτούς τους ύπουλους

Δολοφονία Γκιόλια: Τυχαίο; Δε νομίζω

Εννοείται ότι κάθε δολοφονία είναι ένα τραγικό γεγονός, άλλο ένα σκαλοπάτι προς τα κάτω. Όλοι λυπόμαστε γι᾽αυτό, αλλά όταν μπλέκεσαι σε πόλεμο, έχεις πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού σου ότι μια σφαίρα (ή 18) μπορεί να είναι για σένα. Γι᾽αυτό το λόγο στεναχωριέμαι περισσότερο για τα δυο αδερφάκια που έπιασαν τη βόμβα στα Πατήσια, παρά για κάποιον, που είχε μπλέξει σε ένα πολύ άγριο πόλεμο, αυτόν των media και που, κατά τη γνώμη μου είχε κάνει επάγγελμα την παραπληροφόρηση και τη λασπολογία.
Γι᾽αυτό το λόγο είμαι κάπως επιφυλακτικός με την ταχύτητα με την οποία φρόντισαν όλοι να δείξουν τη ῾Σέχτα Επαναστατών῾. Θεωρώ ότι δεν είναι πολύ δύσκολο για κάποιον που ζει παγιδεύοντας τους πάντες, που χρησιμοποιεί τις βρωμιές των άλλων, για να καλύψει τις δικές του, να χρησιμοποιήσει δυο παρόμοια όπλα ή να κρατάει ανθρώπους, που να βγάζουν ότι συμπέρασμα τους ζητήσει...Αλλά αυτός είμαι εγώ.
Κατά τ´άλλα, χτύπημα στην ελευθεροτυπία, προσπάθεια φίμωσης της ελεύθερης δημοσιογραφίας, ταρατατζουμ, ταρατατζουμ...

Λευτεριά στην Παλαιστίνη!

Συνέντευξη ελληνίδας ακτιβίστριας που βρέθηκε στον Στόλο της Ελευθερίας για το σπάσιμο του αποκλεισμού της Γάζας.


Το Ισραήλ ισχυρίζεται ότι η δολοφονική επίθεση εναντίον του Στόλου της Ελευθερίας ήταν «άμυνα» απέναντι σε τρομοκράτες και για να το δικαιολογήσει χρησιμοποιεί βίντεο -που τα ελληνικά ΜΜΕ αναπαρήγαγαν- στο οποίο διακρίνονται ακτιβιστές του «Μαβί Μαρμαρά» να επιτίθενται στους ισραηλινούς κομάντος। Τι πραγματικά συνέβη;

Παρότι δεν ήμουν στο τούρκικο πλοίο, από τις γυναίκες της τούρκικης αντιπροσωπείας και της διεθνούς αντιπροσωπείας που συνάντησα στη φυλακή, αλλά και από τις μαρτυρίες των δύο Ελλήνων που επέβαιναν στο «Μαβί Μαρμαρά», η αλήθεια είναι η εξής: Οι Τούρκοι ακτιβιστές ήταν αποφασισμένοι με αυτοσχέδια όπλα και βάζοντας μπροστά τα ίδια τα σώματά τους, να αντισταθούν και να μην παραδώσουν το πλοίο στους ισραηλινούς. Ηταν απόλυτα δικαιολογημένοι να κάνουν κάτι τέτοιο, όχι μόνο γιατί ο στόχος μας ήταν να σπάσουμε τον αποκλεισμό της Γάζας αλλά και για να φανεί στην κοινή γνώμη ότι υπερασπίζονται το πλοίο τους από τους πειρατές. Τα πρώτα ζόντιακ που πλεύρισαν το τουρκικό πλοίο δεν κατάφεραν να ανεβάσουν τους κομάντος πάνω, γιατί οι ακτιβιστές τους πετούσαν καρέκλες και ό,τι άλλο έβρισκαν μπροστά τους.

Στο ψαχνό

Δοκίμασαν τότε δια αέρος με ελικόπτερα. Οι πρώτοι κομάντος εξουδετερώθηκαν και κλειδώθηκαν σε μια καμπίνα. Το Ισραήλ τότε ή θα έπρεπε ντροπιασμένο να εγκαταλείψει ή να χτυπήσει στο ψαχνό. Το ότι επέλεξε το δεύτερο δείχνει την άποψή του για τους ακτιβιστές, για τις διεθνείς αντιπροσωπείες και το διεθνές δίκαιο. Ακόμα και το διεθνές ναυτικό δίκαιο ορίζει ότι ένας καπετάνιος δεν παραδίδει το πλοίο του σε πειρατές. Και να είμαστε ξεκάθαροι ότι ήταν πειρατεία και εκδικητική λεηλασία αυτό που έγινε. Καλά έκαναν, λοιπόν, ήταν αυτοσχέδια τα όπλα που χρησιμοποίησαν, κομμάτια από ξύλο, κλειδιά και σφεντόνες, νόμιμα μέσα για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους και το πλοίο.

Πάνω στον έναν από τους τρεις κομάντος που αφοπλίστηκαν βρέθηκαν πλαστικοποιημένα χαρτιά με φωτογραφίες ακτιβιστών, είτε στελεχών του IHH ή άλλων προσώπων που ξεχώριζαν γιατί είχαν κάνει σκληρή δουλειά για την πρωτοβουλία. Ενας για παράδειγμα ήταν ο επονομαζόμενος «Τσε», ένα νεαρό παιδί με μούσια και ένα αστέρι στο μπερέ του που ξεχώριζε στην αποστολή. Τον έκαναν τουλούμι στο ξύλο. Δύο ή τρία στελέχη του IHH δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ, οι υπόλοιποι πάνω στη συμπλοκή. Μία από τις γυναίκες στη φυλακή, μας είπε ότι ο άντρας της πέθανε στα χέρια της πυροβολημένος στο μέτωπο, η ίδια του έκλεισε τα μάτια, και μετά είχαν το θράσος να τη φωνάξουν να αναγνωρίσει το πτώμα από φωτογραφία του νεκρού. Ποιος μπορεί να μιλάει για βία!

«Σφενδόνη»

Από τις 11 το βράδυ, το ραντάρ του «Σφενδόνη» είχε εντοπίσει ισραηλινά πλοία. Τότε ξεκινούσε η επιχείρηση. Απευθύνθηκαν στο Σφενδόνη, μας είπαν ότι είμαστε σε ύδατα προστατευόμενα από το Ισραήλ, πείτε μας πόσοι επιβαίνουν, πόσοι άντρες, πόσες γυναίκες. Η απάντηση του πλοιάρχου ήταν ότι είμαστε σε διεθνή ύδατα και έχουμε ένα πλοίο με δημοσιογράφους και άλλους διακεκριμένους ανθρώπους. Εκεί διακόπηκε η συνομιλία. Μας ακολουθούσαν δια θαλάσσης και αέρος, μία μεγάλη φρεγάτα πίσω με σβησμένους τους προβολείς και ελικόπτερα.

Ηταν μια πλήρης στρατιωτική επιχείρηση από τη μεριά του Ισραήλ. Διακρίναμε το «Μαβί Μαρμαρά» μπροστά, είχαμε χάσει το «Ελεύθερη Μεσόγειος» από δεξιά και το άλλο εμπορικό από τα αριστερά. Κάποια στιγμή μας πλησίασαν δύο ζόντιακ και πάρα πολύ γρήγορα ανέβηκαν με γάντζους. Πέταξαν δύο κρότου λάμψης μέσα στο πιλοτήριο όπου ήμασταν όλοι, πυροβόλησαν με πλαστικές σφαίρες και κατέλαβαν το πιλοτήριο. Ο καπετάνιος και ο βοηθός του, που αρνούνταν να παραδώσουν το πλοίο και να συνεργαστούν, ξυλοκοπήθηκαν.

Τι αντιμετωπίζει ένας κρατούμενος του Ισραήλ;

Μας ανέβασαν στο πάνω κατάστρωμα, μας πήραν κινητά και ό,τι ηλεκτρονικές συσκευές είχαμε, όσοι προσπάθησαν να αντισταθούν έφαγαν ξύλο. Τους φωνάζαμε «ντροπή, είστε φασίστες, παραβιάζετε τα ανθρώπινα δικαιώματα» και μας απαντούσαν με αλαζονεία και κυνισμό ότι «δεν έχετε δικαιώματα εδώ».

Παρά την τρομοκρατία, δεν το βάζαμε κάτω. Ακολούθησε μια ηρωική προσπάθεια παθητικής αντίστασης από τον Πολ Λαρούντι ο οποίος, αφού χτυπήθηκε γιατί κρυβόταν, έπεσε στη θάλασσα. Οταν τον «ψάρεψαν» μετά μισή ώρα, τον χτύπησαν πάλι. Μας κατέβασαν κάτω για να μην πηδήξουμε στη θάλασσα κι άλλοι και μας κράτησαν εκεί μέχρι να φτάσουμε στο Ασντόντ. Υπήρξαν κι άλλα παραδείγματα παθητικής αντίστασης. Είχαμε κρύψει ένα κινητό στις γυναικείες τουαλέτες, κατάφερε να μπει ο Χάλεντ, ο Παλαιστίνιος της Ιορδανίας και να μιλήσει πριν τον πάρουν είδηση. Ενας δημοσιογράφος του Αλ Τζαζίρα είχε καταφέρει να κρύψει μια συσκευή που έπιανε κανάλι 16 και τραγουδούσαμε για να μπορεί να μεταδίδει χωρίς να το καταλάβουν. Ηταν κάποιες μορφές αντίστασης.

Η κράτησή μας στο Ασντόντ ήταν από τις χειρότερες εμπειρίες. Οταν κατεβήκαμε, παντού είχε δυνάμεις καταστολής και κάμερες και φωτογράφους που μας τραβούσαν. Ηταν κυριολεκτικά βιομηχανία ανάκρισης. Μας καλούσαν να υπογράψουμε ότι δεχόμαστε να απελαθούμε ή να πάμε στη φυλακή. Ολοι απαντούσαμε ότι δεν υπογράφουμε τίποτα, ότι στην Ελλάδα έχουμε ιστορία να μην υπογράφουμε χαρτιά. Μας ακολουθούσαν συνέχεια σαν βδέλλες νεαροί της Μοσάντ, μας έκαναν σωματικούς ελέγχους συνέχεια, ξανά φωτογραφίες, ξανά δαχτυλικά αποτυπώματα, ξανά ερωτήσεις αν θα υπογράψουμε. Μετά αναμονή στην κλούβα, μετά η φυλακή. Εκεί, τα συναισθήματα ήταν ανάμεικτα.

Από τη μια χαρήκαμε που ήμασταν μαζί με μέλη των άλλων αντιπροσωπειών -με γυναίκες από τη Τουρκία, τη Χιλή, το Κουβέιτ, την Ινδονησία, τη Μαλαισία, την Αλγερία και πολλές ευρωπαϊκές χώρες- από την άλλη εκεί μάθαμε ότι θρηνούσαμε νεκρούς. Γρήγορα οργανωθήκαμε και ζητήσαμε τους πρέσβεις και καλύτερες συνθήκες. Τη δεύτερη μέρα άρχισαν τα πράγματα να αλλάζουν, φαινόταν ότι οι ισραηλινοί είχαν μια καυτή πατάτα στα χέρια τους. Την επόμενη μέρα μας πήγαν άρον άρον στο αεροδρόμιο να φύγουμε.

Ποια ήταν η στάση της ελληνικής κυβέρνησης;

Η ελληνική πρεσβεία ήρθε για να μας βοηθήσει. Αυτό, όμως, δεν ξεπλένει τις ευθύνες της ελληνικής κυβέρνησης που κάνει πλάτες στο Ισραήλ στην πολιορκία της Γάζας. Αν το Ισραήλ δεν είχε τη στήριξη των κυβερνήσεων, ανάμεσά τους και της ελληνικής, δε θα μπορούσε να δολοφονεί όπως το κάνει. Η ελληνική κυβέρνηση εκμεταλλεύεται τη ψύχρανση των σχέσεων Ισραήλ-Τουρκίας για να αναβαθμίσει το δικό της ρόλο και σχέσεις με το κράτος τρομοκράτη.

Μάθαμε πως όταν ήμασταν εκεί, ήταν σε εξέλιξη κοινές ελληνοϊσραηλινές στρατιωτικές ασκήσεις, οι οποίες διακόπηκαν μετά το μακελειό για τα μάτια του κόσμου.

Η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να διακόψει πλήρως τις σχέσεις της με το Ισραήλ και να φέρει πίσω τα πλοία και τα πράγματα -φωτογραφικές μηχανές, κάμερες, διαβατήρια, προσωπικά αντικείμενα- που μας έκλεψε το Ισραήλ, απαίτηση που διατυπώσαμε στο τέλος της πορείας της Πέμπτης οι ακτιβιστές που ήμασταν εκεί και πήγαμε στη Βουλή και συναντήσαμε τον Πετσάλνικο.

Μέσα στους στόχους είναι ότι θα συνεχίσουμε σε όλα τα μέτωπα, με δικηγόρους για να πάρουμε πίσω τα κλεμμένα, με νέες αποστολές που θα έχουν ξανά πίσω τους αυτό το δυνατό κίνημα αλληλεγγύης που στήριξε με κάθε τρόπο την προσπάθεια. Μέχρι να ελευθερωθεί η Παλαιστίνη.

Στη χώρα που όλα είναι ανάποδα...

Οι πιλότοι της ΠΑ ως απάντηση στις χθεσινές έντονα αποδοκιμαστικές δηλώσεις του ΥΕΘΑ Ευάγγελου Βενιζέλου για την "λευκή" απεργία που έκαναν, έστειλαν στο defencenet.gr την ακόλουθη επιστολή-μαρτυρία την οποία και παραθέτουμε αυτούσια:...

«Αυτή την "δουλειά" δεν ξεκινήσαμε να την κάνουμε για τα χρήματα...Δώσαμε εξετάσεις για να μπούμε στην Σχολή Ικάρων γνωρίζοντας ότι θα στερηθούμε 4 από τα καλύτερα χρόνια ενός εφήβου (τα φοιτητικά) κλεισμένοι μέσα σε ένα στρατόπεδο...το τίμημα του να κάνουμε αυτό που αγαπάμε, αυτό που λατρεύουμε... να πετάξουμε μια μέρα πάνω από το Αιγαίο.

Δεν περιμένουμε να γίνουμε πλούσιοι από αυτό. Το μόνο που ζητήσαμε είναι να υπάρχει ηρεμία στην προσωπική και οικογενειακή ζωή μας ώστε να αφοσιωθούμε ψυχή τε και σώματι στην προσφορά στην πατρίδα και το κοινωνικό σύνολο να αφοσιωθούμε στην λατρεία μας... στην "δουλειά" μας.

Σε μια "δουλειά" που πριν φύγουμε το πρωί φιλάμε την οικογένεια και πάμε για απογείωση.

Σε μια "δουλειά" που στο αεροδρόμιο αφήνουμε τα κλειδιά πάνω στο αυτοκίνητο για να μην χρειαστεί αργότερα να σπάσει κάποιος το παράθυρο του οδηγού για να το γυρίσει στα σπίτια μας.

Σε μια δουλειά που ούτως ή αλλιώς τα λεφτά ΗΔΗ έφταναν οριακά για να συντηρήσω την οικογένεια μου με την γυναίκα μου να δουλεύει και εκείνη. Η "σπάταλη" ζωή μας; Ένα στεγαστικό δάνειο όλο κι όλο για να έχουμε το δικό μας σπίτι....

Θα κάναμε ευχαρίστως κύριοι και δεύτερη δουλειά για να μην τους λείψει τίποτα. Δεν προλαβαίνομε όμως όταν 6 μήνες τον χρόνο λείπω για υπηρεσίες σε νησιά του Ανατολικού Αιγαίου.

Το να βάλουμε όλοι το χέρι στην τσέπη φαντάζει δίκαιο. Δεν είναι όμως ρεαλιστικό και δυστυχώς δεν είναι εφαρμόσιμο για όλους. Εμείς θα συνεχίσουμε να πετάμε ακόμα και με 100% μείωση μισθού, ακόμα κι αν "κλείσουν" τα σπίτια μας. Ο λόγος; Η εξάρτηση της πτήσης, η υπερηφάνεια της προσφοράς όχι στο κράτος (αυτό το έχουμε σιχαθεί προ πολλού) μα στις πέτρες αυτού του τόπου» το "πανί" στο οποίο ορκιστήκαμε, και την ευγνωμοσύνη στα μάτια του πατέρα που σώθηκε το παιδί του ή του αγρότη που δεν κάηκε το σπίτι του...

Μην φοβάστε κύριοι ακόμη και με την χθεσινή "λευκή απεργία" ("απεργία" στην οποία όλες οι ετοιμότητες ήταν όπως κάθε μέρα στο100%). Τα scramble ήταν στον αέρα σε λιγότερο από 2 λεπτά ,τα μεταγωγικά επιχειρούσαν σε αεροδιακομιδές και τα ελικόπτερα συνέχιζαν να σέρνονται πάνω από τα κύματα για να σώζουν ναυαγούς και λαθρομετανάστες με καιρούς που ούτε να τους περιγράψετε δεν μπορείτε.

Μόνο μια χάρη από όλους εμάς... αύριο το πρωί , σπαταλήστε 2 μόνο λεπτά από τον χρόνο σας και φέρτε στο μυαλό σας κάποιους που δεν είναι πλέον μαζί μας... κάποιους που απογειώθηκαν χωρίς ποτέ να προσγειωθούν... κάποιους που το κράτος και οι κοινή γνώμη τους θυμήθηκε και τους ονόμασε ΉΡΩΕΣ μετά το θάνατό τους... αλλά πριν από αυτόν ήταν απλά.... ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΥΠΆΛΛΗΛΟΙ...

Σπαταλήστε 2 λεπτά για να κοιταχτείτε στον καθρέφτη. Αν δεν καταλάβετε τίποτα.......χαλάλι σας! Έτσι κι αλλιώς από ψηλά δεν φαίνεστε καθόλου...»

(Ξυπνήσανε τώρα και οι πιλότοι και την είδανε ήρωες. Δεν ξέρουν ότι σ' αυτή τη χώρα ήρωας είναι αυτός που παίρνει αναβολικά και φέρνει σάπια μετάλλια; Εάν δεν μπούμε στη Βουλή να τους πιάσουμε, να τους στήσουμε στον τοίχο και να περνάμε ένας ένας να τους ρίχνουμε από ένα χαστούκι, θα έχουμε βενιζέλους και σαμαράδες, ρουσσόπουλους και μαντέληδες, να μας χλευάζουν, την ώρα που είμαστε έτοιμοι να σκάσουμε από την απόγνωση. κοιμισμένε Έλληνα...)

Το πλοίο για τη Γάζα δέχτηκε επίθεση

Ισραηλινοί κομμάντος επιτέθηκαν στο πλοίο για τη Γάζα, επειδή δέχτηκαν πυρά, όπως είπε ο εκπρόσωπος τύπου της κυβέρνησης του Ισραήλ. Το τέλος της λογικής, το τέλος του ανθρώπου μοιάζει πολύ κοντινό τελικά. Αυτά τα καθάρματα παραβιάζουν κάθε έννοια δικαίου και ανθρωπιάς, πως και δεν είπανε ότι τα δυο πλοία με τα φάρμακα και τα αναπηρικά καροτσάκια επιχείρησαν να καταλάβουν το ισραήλ.
http://news.bbc.co.uk/2/hi/middle_east/10195838.stm

Γαμώ την Αριστερά

Το ότι ο Έλληνας κοιμάται όρθιος το έχουμε όλοι καταλάβει, έτσι; Καθόμαστε όλοι σε μια τηλεόραση ή σε μια οθόνη μπροστά και κοιτάμε όλα αυτά τα απίστευτα που μας συμβαίνουν. Η εικονική πραγματικότητα σε πλήρη εφαρμογή σε μια τριτοκοσμική χώρα. Έχουμε φορέσει το ειδικό κράνος και τα γάντια, που μας ενώνουν με την εικονική πραγματικότητα και βλέπουμε μπροστά μας Ρουσσόπουλους, Βουλγαράκηδες, Μαντέληδες, Γείτονες, Τσουκάτους να περνάνε, να μας κοροιδεύουν στα μούτρα μας κι εμείς να κάνουμε έτσι να τους πιάσουμε και να πιάνουμε τον αέρα. Είναι όλα εικονικά. Οι θέσεις, οι ιδεολογίες, τα κόμματα, είναι όλα εικονικά. Η μόνη πραγματικότητα είναι ότι αυτοί παίρνανε λεφτά για να σε κάνουν πιο φτωχό, μαλάκα Έλληνα. Αν κάνανε καλό, να πάει στο διάολο. Θα λέγαμε "εντάξει, φτιαχτήκανε, αλλά φτιάξανε και τη χώρα. Έχουμε υγεία, παιδεία, πολιτισμό. Χαλάλι τους." Αλλά οι άνθρωποι αυτοί πληρωθήκανε, για να μας κάνουν κακό, για να μας κοροιδέψουν, για να μας ξεφτιλίσουν. Κι ακόμα καθόμαστε σαν χάνοι και τρώμε τα νύχια μας από την αγωνία να βγει το πόρισμα της εξεταστικής να δούμε τελικά τι έγινε.
Εντάξει λες ο Έλληνας έχει πάθει μαλάκυνση. Καθημερινά τον ξεφτιλίζουν, βάζουν τα βρωμόχερά τους στις τσέπες του και του βουτάνε τα πάντα, τα δώρα του, τα επιδόματά του, τη δουλειά του, τη ζωή του κι αυτός νομίζει ότι θα ζήσει από τη φάρμα του Facebook.

Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΠΟΥ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΕΙΝΑΙ?????

Πόσο πια θα ξεφτιλιστει κι αυτή; Δεν υπάρχει ούτε μία φωνή, μία ομάδα, μία προσωπικότητα, που να προσπαθεί ν' αλλάξει κάτι; Κανείς δεν έχει διάθεση να πολεμήσει; Έχουν μπει στα σπίτια μας και μας έχουν ξεβρακώσει κι η Αριστερά και τα συνδικάτα του κώλου κάνουν επανάσταση με μια πανελλαδική απεργία. Ποιον νομίζουν ότι κοροιδεύουν; Και δε διαχωρίζω καθόλου κοινοβουλευτική και εξωκοινοβουλευτική και όλες τις ταμπέλες, που χρησιμοποιούν πρώτα οι ίδιοι, για να διακρίνονται. Απεργίες λέει με αιτήματα να μην χαθούν οι επιπλέον μισθοί και να μην ανέβουν τα όρια ηλικίας και κολοκύθια τούμπανα.

ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΗ ΧΕΙΡΟΤΕΡΕΨΟΥΝ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ, ΘΕΛΩ Ν' ΑΛΛΑΞΟΥΝ

Μπορείτε να το καταλάβετε αυτό; Θέλω ανατροπή. Θέλω να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου. Θέλω ν' ακούσω από όλους αυτούς τους αριστερούς του κώλου ένα κάλεσμα να πάμε όλοι με σκηνές στο Σύνταγμα. Να πάρει ο Τσίπρας και το ΚΚΕ και το ΣΕΚ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ τη σκηνή τους και να πάνε να τη στήσουνε στο Σύνταγμα και να μην το κουνήσουν από κει αν δεν πέσει η κυβέρνηση και δεν μπουν στη φυλακή όλοι οι κλέφτες. Και κάθε μέρα να μαζεύεται κόσμος εκεί με σκηνές. Και να μεγαλώνει το πλήθος, να παραλύσει η χώρα, να μαζευτεί όλη η Ελλάδα στο σύνταγμα.

Αυτό περιμένω από την Αριστερά. Να μην είναι δεκανίκι του συστήματος, να κοιτάξει ειλικρινά το λαό και τις ανάγκες και να θέλει να τον βοηθήσει. Είναι στάση ζωής το να είσαι αριστερός, δεν κολλάς ένσημα. Δε βγάζεις δυο ανακοινώσεις, κάνεις και μια απεργία και πας εξουθενωμένος στο σπίτι, νομίζοντας ότι πρέπει να σου φτιάξουμε ένα άγαλμα σαν του Τσε. Θέλει αρ****α για να πολεμήσεις τ' αρ****α και το να σιγοντάρεις μια κατάσταση, όπου σε λίγο θα βλέπουμε αυτόν τον ανεκδιήγητο τον τίποτα το Σαμαρά στην κυβέρνηση να μας λέει για τους ανίκανους του ΠΑΣΟΚ, είναι ξεφτίλα για όποιον θέλει να λέγεται αριστερός.

Λοιπόν αύριο το βραδάκι πάμε Σύνταγμα. Να περάσω να σας πάρω;

Όταν κοιμάσαι βαθιά, ξυπνάς απότομα..

Όπως μου το στείλανε:

Νιώθω υποχρέωση απέναντι στους αδικοχαμένους συναδέρφους μου να πω αυτές τις αντικειμενικές αλήθειες. Στέλνω αυτό το μύνημα σε όλα τα μέσα ενημέρωσης και όλα τα ενημερωτικά sites. Όποιος έχει ακόμα συνείδηση, ας το δημοσιεύσει. Οι υπόλοιποι ας συνεχίσουν να παίζουν το παιχνίδι της κυβέρνησης.

● Η πυροσβεστική υπηρεσία δεν έχει δώσει έγγραφη άδεια για το συγκεκριμένο κτίριο, η συμφωνία ήταν κάτω από το τραπέζι, όπως άλλωστε γίνεται πρακτικά με όλες τις επιχειρήσεις και τις εταιρείες στην Ελλάδα.

● Το συγκεκριμένο κτίριο δε διαθέτει πυρασφάλεια και πυροπροστασία, ούτε μελέτη ούτε εγκατάσταση, δηλαδή ψεκαστήρες οροφής, εξόδους διαφυγής, πυροσβεστικές φωλιές. Μόνο φορητούς πυροσβεστήρες, οι οποίοι φυσικά δε μπορούν να αντιμετωπίσουν μια εκτεταμένη πυρκαγιά σε ένα κτίριο φτιαγμένο με προ πολλού ξεπερασμένες προδιαγραφές ασφαλείας.

● Κανένα κατάστημα της τράπεζας δε διαθέτει προσωπικό εκπαιδευμένο στην αντιμετώπιση πυρκαγιών. Ούτε καν στη χρήση των λιγοστών πυροσβεστήρων. Η διοίκηση προφασίζεται πάντα το κόστος και δεν κάνει ούτε στοιχειώδεις κινήσεις για να προφυλάξει το προσωπικό.

● Ποτέ δεν έχει γίνει άσκηση εκκένωσης οποιουδήποτε κτιρίου από τους εργαζόμενους της τράπεζας ούτε έχει γίνει σεμινάριο από πυροσβέστες, ώστε να δοθούν οδηγίες για τέτοιες καταστάσεις. Οι μόνες ασκήσεις που έχουν γίνει στη Mafrin Bank είναι για σενάρια τρομοκρατικών ενεργειών και διαφυγή των μεγάλων κεφαλιών της τράπεζας από τα γραφεία τους.

● Το συγκεκριμένο κτίριο δεν είχε ειδική πρόβλεψη για φωτιά, παρόλο που λόγω η κατασκευή του είναι πολύ ευαίσθητη κάτω από τέτοιες συνθήκες και παρόλο που ήταν γεμάτο με υλικά από πάνω μέχρι κάτω. Υλικά που παίρνουν φωτιά πολύ εύκολα, όπως χαρτί, πλαστικά, καλώδια, έπιπλα. Το κτίριο αυτό αντικειμενικά είναι ακατάλληλο για χρήση σαν τράπεζα λόγω της κατασκευής του.

● Καμία ομάδα προσωπικού ασφαλείας δεν έχει γνώση πρώτων βοηθειών και πυρόσβεσης, παρόλο που πρακτικά του ανατίθεται με προφορική εντολή κάθε φορά να προστατέψει το κατάστημα. Οι τραπεζικοί υπάλληλοι καλούνται να γίνουν πυροσβέστες και σεκιούριτι ανάλογα με τις επιθυμίες του κάθε κ.Βγενόπουλου.

● Τα στελέχη της τράπεζας απαγόρεψαν κάθετα και κατηγορηματικά στους εργαζόμενους να φύγουν, παρόλο που οι ίδιοι το ζητούσαν επίμονα από νωρίς το πρωί, ενώ επέβαλλαν στους εργαζόμενους να κλειδώσουν τις πόρτες και επιβεβαίωναν συνέχεια τηλεφωνικά το κλείδωμα του κτιρίου. Όποιος φύγει να μην έρθει αύριο για δουλειά, ήταν η μόνιμη απειλή. Τους έκλεισαν ακόμα και την πρόσβαση στο διαδίκτυο για να μην επικοινωνούν με τον έξω κόσμο.

● Εδώ και μέρες επικρατεί πλήρης τρομοκρατία στην τράπεζα σχετικά με τις κινητοποιήσεις, με την προφορική προσφορά "ή δουλεύεις ή απολύεσαι".

● Οι δύο αστυνομικοί της ασφάλειας που δουλεύουν στο συγκεκριμένο κατάστημα για τις ληστείες δεν εμφανίστηκαν σήμερα, παρόλο που τα στελέχη είχαν υποσχεθεί προφορικά ότι θα τους φέρουν εκεί.

Επιτέλους κύριοι, κάντε την αυτοκριτική σας και σταματήστε να περιφέρεστε παριστάνοντας τους σοκαρισμένους. Είστε οι υπεύθυνοι για αυτό που έγινε σήμερα και σε κάποιο ευνομούμενο κράτος (σαν κι αυτά που κατά καιρούς χρησιμοποιείτε σαν παράδειγμα από τηλεοράσεως) θα ήσασταν ήδη κρατούμενοι για τις παραπάνω πράξεις. Με δόλο έχασαν τη ζωή τους οι συνάδερφοί μου σήμερα. Δόλο της τράπεζας και του κ.Βγενόπουλου προσωπικά, που έδωσε εντολή, όποιος δε δουλέψει να μην έρθει αύριο στο γραφείο.

8 ΜΑΡΤΗ-ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

Φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια απο την πρώτη "Διεθνή Μέρα Γυναικών".Αξίζει να θυμηθούμε μερικά γεγονότα που έχουν παίξει ρόλο οι γυναίκες.
Στις 5 Οκτώβρη 1789 χιλιάδες γυναίκες βάδισαν απο το Παρίσι στο παλάτι των Βερσαλιών αναγκάζοντας τον βασιλιά και την Μαρία Αντουανέτα να γυρίσουν πίσω στο Παρίσι.Ήταν η πρώτη μαζική εμφάνιση των γυναικών του Παρισιού στην πορεία της Γαλλικης Επανάστασης,η πρώτη συνειδητή συμμετοχή τους ως πολίτες στα κοινά.Επικεφαλής στην πορεία αυτή ήταν η Τερουάν ντε Μερκούρ και έδινε τον τόνο με τραγούδια καθ΄όλη την διάρκεια των δώδεκα μιλίων που ήταν και η απόσταση μεταξύ Παρισιού και Βερσαλιών.Οι γυναίκες αυτές συγκρούστηκαν με τους στρατιώτες που φύλαγαν τα ανάκτορα και όχι μόνο τους διέλυσαν αλλά κατάφεραν συναδελφώθηκαν μαζί τους και τους τράβηξαν στον αγώνα τους.
Στην Ελλάδα οι γυναίκες σαν πρώτη καταγραφή μαζικής κινητοποίησης βρίσκεται στο καταπληκτικό βιβλίο της 'Ιρις Καλκάνη "Εκείνο το πρωί" το οποίο περιγράφει την απεργία των εργατριών στην κλωστουφαντουργία του Ρετσίνα στον Πειραιά το 1892 ενάντια στην μείωση των ήδη μικρών μισθών.
Ένα απο τα μεγαλύτερα ονόματα που έχουν ταυτιστεί με το γυναικείο κίνημα είναι αυτό της Κλάρα Τσέτκιν.Είχε παίξει σημαντικό ρόλο για την οργάνωση των γυναικών στα συνδικάτα ενώ ταυτόχρονα δούλευε για την ενότητα γυναικών και ανδρών εργατών "Η πάλη για την απελευθέρωση των γυναικών δεν μπορεί να είναι μια πάλη-όπως είναι για τις γυναίκες της αστικής τάξης-ενάντια στους άνδρες εργαζόμενους.Τελικός στόχος της πάλης μας είναι να αναδείξει τον πολιτικό ρόλο της εργατικής ταξης.Χέρι χέρι με τους άνδρες της ταξη της,η γυναίκα της εργατικής τάξης παλεύει ενάντια στην καπιταλιστική κοινωνία."
Το 1907 η Κλάρα Τσέτκιν πήρε την πρωτοβουλία να καλέσει το πρώτο διεθνές συνέδριο σοσιαλιστριών στην Στουγκάρδη όπου συμμετείχαν 59 γυναίκες απο 15 χώρες.Εκεί αποφασίστηκε να δημιουργηθεί μια διεθνής οργάνωση σοσιαλιστριών.
Ένα χρόνο αργότερα στις 8 Μάρτη 1908 είκοσι χιλιάδες εργάτριες απο κλωστουφαντουργία της Νέας Υόρκης κατέβηκαν σε απεργία κερδίζοντας το δικαίωμα στον συνδικαλισμό.Ήταν απο τις πρώτες απεργίες γυναικών που έγιναν γνωστές παγκοσμίως και αποτέλεσαν σύμβολο της πάλης για ισότητα στην εργασία και στα δικαώματα.
Στις εργασίες του δεύτερου συνεδρίου των σοσιαλιστριών στην Κοπεγχαγη το 1910 επιλέχθηκε η 8 Μάρτη σαν ημέρα σύμβολο αγώνων,δράσης και προβολής των δικαιωμάτων των εργαζόμενων γυναικών.

Στις 22 Φλεβάρη του 1917 μία ομάδα γυναικών από την Πετρούπολη συναντήθηκε για να συζητήσει το γιορτασμό της ημέρας της γυναίκας. Οργάνωσαν μία τεράστια διαδήλωση που εξέφραζε τα αιτήματα των γυναικών εκείνη την εποχή που ήταν σταμάτημα του πολέμου και σταμάτημα της φτώχειας. Αυτή η διαδήλωση ήταν πρακτικά το ξεκίνημα της Ρώσικης Επανάστασης. Τα πιο καταπιεσμένα κομμάτια της εργατικής τάξης, οι γυναίκες, έγιναν η δύναμη της αλλαγής της κοινωνίας. Αυτές οι γυναίκες, που ντρέπονταν να μιλήσουν σε ένα μαζικό ακροατήριο, έγιναν ο πυροδότης της μεγαλύτερης επανάστασης στην ιστορία της ανθρωπότητας.
Άσχετα με το πού κατέληξε η Ρώσικη Επανάσταση τα πρώτα διατάγματα που έβγαλε είναι ενδεικτικά: άδεια τοκετού δυο μήνες πριν και δυο μήνες μετά την γέννα με πλήρεις αποδοχές,αντικατάσταση θρησκευτικού γάμου με πολιτικό,διαζύγιο κοινή συναινέσει, ενώ συγχρόνως φτιάχτηκαν κοινοτικά εστιατόρια και πλυντήρια τα οποία ξεκούραζαν την γυναίκα απο την απλήρωτη δουλειά στο σπίτι.
Αναρίθμητα είναι τα παραδείγματα και απο την νεώτερη ιστορία που οι γυναίκες είναι κομματι κινημάτων ενάντια στον πόλεμο στον ρατσισμό στην καταστολή,ενώ δεν είναι λίγες οι φορές στις οποίες έχουν γίνει σύμβολο αγώνα γυναίκες όπως η Ρέιτσελ Κόρι ή η Κωνσταντίνα Κούνεβα οι οποίες με την μαχητικότητα τους και την αυτοθυσία τους ενέπνευσαν χιλιάδες κόσμο.


Στις εποχές που ζούμε και στο μέλλον που μας ετοιμάζουν οι άνθρωποι της αγοράς,με τα νέα μέτρα που τσακίζουν τους εργαζόμενους,η 8 Μάρτη δεν είναι απλά μια μέρα "γιορτής της γυναίκας".Μας θυμίζει ότι είναι μέρα πάλης ταξικής μέρα σύγκρουσης με το ίδιο το σύστημα.Ότι η πραγματική απελευθέρωση των γυναικών θα έρθει παλεύοντας μαζί με τους άνδρες εργαζόμενους ενάντια στο καπιταλισμό που παράγει ανισότητα,καταπίεση,σεξισμό.

Μην μας τον κοψετε...

Κατά τ΄άλλα είμαστε πολύ ευχαριστημένοι με τον εαυτό μας. Χαιδεύουμε τ' αυτιά μας ότι είμαστε ανεξάρτητοι, αδούλωτοι, έξω καρδιά, προοδευτικοί, του Έλληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει και άλλα τέτοια ν' αγαπιόμαστε. Στην πραγματικότητα είμαστε συντηρητικούρες όσο δεν πάει, κότες όσο δεν πάει και σε λίγο πεινασμένοι όσο δεν πάει. Καθόμαστε τόσο καιρό και μας πιπιλάνε το μυαλό με τα μέτρα που πρέπει να πάρουμε, θα μας κόψουν από δω, θα μας κόψουν από κει, θα μας κόψουν και το 14ο μισθό, όλα αυτά για το καλό μας. Και μεις οι χαύτες καθόμαστε και τα βλέπουμε παντού όλη μέρα κι έχουμε πειστεί ότι πρέπει να θυσιάσουμε τα κεκτημένα, αλλιώς θα μας δώσουν στον μπαμπούλα, το Δ.Ν.Τ.
Μας λένε δηλαδή ότι η οικονομία μας είναι τόσο χάλια, που αναγκαστικά θα πρέπει να πληρώσουμε μεγαλύτερους φόρους σε κινητά, ακίνητα, τσιγάρα, βενζίνες κλπ. Πως λοιπόν θα καταφέρει ο Έλληνας να πληρώσει όλους αυτούς τους παραπάνω φόρους; Μα είναι απλό. Κόβοντάς του το δώρο των Χριστουγέννων. Απίστευτο;
Αν είναι ν' αρχίσουμε να κάνουμε παράλογα πράγματα, όπως το να κόψουμε έναν ολόκληρο μισθό, γιατί δεν ξεκινάμε με ένα άλλο παράλογο, όπως το διπλασιασμό της φορολογίας των τραπεζών, φουλ φορολόγηση στην εκκλησία, πραγματική τιμωρία όσων δεν μπορούν ν' αποδείξουν πως έβγαλαν τόσα λεφτά κ.α.
Πέρυσι αποφάσισαν να δώσουμε 28δισ. ευρώ για να στηρίξουμε τις τράπεζες, που με τη σειρά τους θα τόνωναν την αγορά. Αντ' αυτού οι τράπεζες στραγγάλισαν την αγορά, δίνοντας δάνεια με το σταγονόμετρο και συνεχίζοντας μέχρι τέλους να προσπαθούν ν' αρπάξουν κανένα ευρώ από οποιαδήποτε συναλλαγή. Αφού λοιπόν απέτυχαν, ας πάρουμε πίσω αυτά τα 28 δις ευρώ, ας μας δώσουν κι άλλα 28, έτσι για τιμωρία και να πως βρίσκεις 56 δις ευρώ. Βγάζεις δηλαδή τα 5 δις ευρώ που πρέπει να βρεις άμεσα και σου μένουν και 51 δις ευρω κάβα για τα δύσκολα.
Γι' αυτό το ΠΑΣΟΚ φαίνεται και πάλι μικρότερο των περιστάσεων. Αντί να ορθώσουμε το μικρό μας ανάστημα και να βάλουμε κάποια όρια, καθόμαστε και παρακαλάμε τον ένα και τον άλλο να μας λυπηθεί. Όχι κύριε επίτροπε, δε στήνουμε κώλο, έχουμε τραβήξει πολλά, έχουμε κάνει πολλές μαλακίες, αλλά και με τις δικές σας ευλογίες. Δε γίνεται να παίζετε την ευρωπαική ένωση κι όταν έρθουν τα ζόρια "οι Έλληνες είναι έτσι κι οι Έλληνες είναι αλλιώς". ούτε έχει καμία βάση η αντιμετώπιση των Γερμανών "εμείς σας πληρώνουμε", γιατί και τα δικά μας τα λεφτά στη Γερμανία πάνε. ο ΟΤΕ είναι γερμανικός, το αεροδρόμιο είναι γερμανικό, τα αυτοκίνητά μας το ίδιο, ακόμα και η εταιρία, που παίρνει όλους τους διαγωνισμούς και κάνει κουμάντο στη χώρα, γερμανική είναι. Τι άλλο θέλουν πια;

Η ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΒΓΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ

Αυτό ΕΔΩ το απίστευτο video αποδεικνύει ότι διάθεση για αυτοσαρκασμό έχουμε μπόλικο...

Ο κλασσικός, ο μαλάκας ο 'Ελληνας...

Είναι τελικά όλοι τους τόσο προβλέψιμοι, αλλά κι εμείς είμαστε τόσο χάπατα, που είναι ν' απορεί κανείς. Οι ίδιοι άνθρωποι που σκιζόντουσαν για την ελευθερία του λόγου και θεωρούσαν υπερβολικούς και υπανάπτυκτους τους μουσουλμάνους που διαμαρτύρονταν για κάποιες γελοιογραφίες θρησκευτικού περιεχομένου, έρχονται τώρα και δυσανασχετούν με το εξώφυλλο του Focus με την Αφροδίτη της Μήλου στο λάκο με τα κωλοδάχτυλα. Το παίζουνε συνέχεια στην τηλεόραση και επαναστατεί ο Έλληνας, γιατί είναι προσβλητικό. Μαλάκα Έλληνα δε σε προσβάλλει ο Βουλγαράκης, που σου έφαγε τα λεφτά και φωτογραφίζεται στην Αράχωβα, δε σε προσβάλλει ο Ρουσσόπουλος, δε σε προσβάλλει ο Παπαμαρκάκης, που έπαιξε τη σύνταξή σου στο τζόγο, δε σε προσβάλλει ο Παπαντωνίου, δε σε προσβάλλει ο Μαντέλης, που πλήρωνε τα κολλέγια των παιδιών του από τις μίζες, σε προσβάλλει το περιοδικό με το περίεργο εξώφυλλο. Δε σε προσβάλλει ο γιατρός που δεν κόβει αποδείξεις, δε σε προσβάλλει ο μηχανικός, που θέλει μίζα για να υπογράψει, δε σε προσβάλλει η μούρη σου στον καθρέφτη, σε προσβάλλουν οι ξένοι.
Και κάθεσαι μετά σαν τη κατίνα και λες "τι να πω κι εγώ στους Γερμανούς, για να τους πληγώσω; Το βρήκα! Θα πω για τον πόλεμο" και δώστου για τις αποζημιώσεις και το ναζισμό
και το έπος του 40. Άντε γεια. Και βέβαια όταν το επίπεδο φτάνει στο νηπιαγωγείο, βασιλιάς είναι ο Καρατζαφύρερ. Ο άρχοντας της μπούρδας και της εξυπνάδας, που νομίζει ότι πολιτική είναι να πετάς σπόντες. Φύγαμε απ' το θέμα μας.
Ακόμα λοιπόν και τώρα ο Έλληνας αδυνατεί να δει τη μεγάλη εικόνα, αδυνατεί να συσπειρωθεί και να στραφεί εναντίον αυτών που τον έφεραν σ' αυτό το χάλι...

IWW Industrial Workers of the World

"Η εργατική τάξη και η τάξη των εργοδοτών δεν έχουν τίποτα κοινό μεταξύ τους.Δε μπορεί να υπάρξει καμιά ειρήνη εφόσον η πείνα και η ανέχεια συνυπάρχουν ανάμεσα στα εκατομμύρια των εργαζομένων,ενώ οι λίγοι,που αποτελούν την εργοδοτική τάξη,κατέχουν όλο τον παραγόμενο πλούτο. Μεταξύ αυτών των δυο τάξεων η πάλη πρέπει να συνεχιστεί έως ότου οργανωθούν όλοι οι εργαζόμενοι του κόσμου ως τάξη και πάρουν την κατοχή των μέσων παραγωγής.καταργήσουν το συστημα μισθωτής εργασίας και ζήσουν σε αρμονία με την φύση"

Έτσι αρχίζει η ιδρυτική διακήρυξη των WOBBLIES των βιομηχανικών εργατών του κόσμου στους οποίους είναι αφιερωμένη η ταινία των Stewart Bird & Deborah Shaffer του 1979 και προβάλλεται στον "Μικρόκοσμο" στην Αθήνα απο την Πέμπτη 10/9

Ο κόσμος των wobblies αποτελούνταν απο μετανάστες εργάτες απο όλο τον κόσμο και όλων των χρωμάτων χωρίς σταθερή δουλειά,κοινωνική ασφάλιση και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη(το μέλλον που μας ετοιμάζουν ή το παρόν που ζούμε;) στην Αμερική των πλουσίων που δεν είχαν καμία ευθύνη απέναντι στη διευρυνόμενη τάξη των φτωχών(μάλλον το παρόν).Το υψηλό αίσθημα αλληλεγύης που ξεπερνούσε τα όρια της φυλής,του έθνους,του φύλλου και της εθνικότητας,η πίστη τους στην ελευθερία και τον διεθνισμό τους κατέστησε κύριους εκφραστές των εργατικών αγώνων απέναντι στην εργοδοσία στην Αμερική στις αρχές του 20ου αιώνα αλλά στάθηκε και αιτία να συλληφθούν και να φυλακιστούν για μεγάλα χρονικά διαστήματα,κατα την διάρκεια του 1ου παγκοσμίου πολέμου,γιατί έλεγαν στους ανθρώπους να αντισταθούν στον ασκοπο και θηριώδη πόλεμο αλλα και επειδή οι ιδέες τους,η ίδια τους η ύπαρξη,ήταν απειλή για όλους εκείνους που ήθελαν,και έκαναν,τον πόλεμο.

Στην ταινία επίσης ακούγονται τραγούδια που είχαν γράψει οι Wobblies και είχαν εκδόσει το 1909 (περισσότερες απο 30 εκδόσεις) με το όνομα 'The littlie red songbook' ή 'The Wobbly songbook' τα οποία χρησιμοποιούσαν ως μέσω οργανωτικής πρακτικής αλλα ξεχώριζαν και για το μακάβριο χιούμορ τους ή τον αυτοσαρκασμό τους.

"-Πώς λέγεσαι; Σαμ Σκάρλετ -Ποιά είναι η θρησκεία σου; Οι βιομηχανικοί εργάτες του κόσμου -Αυτό δεν είναι θρησκεία. Είναι η μόνη που έχω"


Καλη διασκέδαση...

Μμμμ μου φαίνεται ότι έχω πολλή δουλειά σ' αυτόν τον πλανήτη, πρέπει να σηκώσω τα μανίκια

...είπε ο Καραμανλής και πήδηξε από το διαστημόπλοιο, ορεξάτος για δουλειά. Κάπως έτσι πρέπει να τον βλέπουμε όλοι, ύστερα απ' αυτά που μας λέει τελευταία: ότι, δηλαδή, ήρθε από άλλο πλανήτη, δεν ξέρει τι γινόταν μέχρι τώρα, δε φέρει καμία ευθύνη για ό,τι έχει γίνει ως τώρα, αλλά σιγουρα έχει τη θέληση και την ικανότητα να μας βγάλει απ' το βούρκο, στον οποίο μας σπρώξανε κάποιοι άλλοι, πολύ πολύ παλιά.

RE GO BACK TO YOUR PLANET

Mission Impossible 4 - Η διακυβέρνηση της χώρας

Σε όλα τα μεγάλα θέματα, που απασχόλησαν τη χώρα, αυτός ο άνθρωπος ήταν απών. Ποτέ δεν πήρε μια πρωτοβουλία κι ας είναι και λάθος. Κάθεται και βλέπει μια ολόκληρη χώρα να αναστατώνεται και να ξεφτιλίζεται από βατοπαιδινούς, χριστοφοράκους, φωτιές, ζαχόπουλους, υποκλοπές κλπ κι αυτός τίποτα. ο απόλυτος τίποτας. Δεν ξέρει να κάνει τίποτα, δεν ενδιαφέρεται για τίποτα και ο ψαγμένος, ο μάγκας, ο ελεύθερος ελληνικός λαός, τον είχε τόσα χρόνια καταλληλότερο για πρωθυπουργό. Επειδή όλοι θελουν ασυλία. Να κάνουν τα αίσχη τους και να ξέρουν από πριν ότι δεν πρόκειται να πάθουν τίποτα.

Η απατεωνιά στην Ελλάδα δεν έχει καν ρίσκο. Δεν υπάρχει το "ετοιμάζω μια κομπίνα κι αν όλα πάνε καλά και δε με πιάσουν έλυσα το πρόβλημά μου". Υπάρχει το "ετοιμάζω μια κομπίνα και έλυσα το πρόβλημά μου". Γι' αυτό θέλουμε ανθρώπους άπραγους. Ας χαρούμε τώρα με την κατάντια μας κι ας χειροκροτήσουμε τον επόμενο πρωθυπουργό.

Μια χώρα βουτηγμένη στα χρέη και στα προβλήματα, που βρίσκεται σε προεκλογική περίοδο απ' την επόμενη μέρα των εκλογών, μια χώρα που δεν έχει να επιδείξει τίποτα το τρομερό σε επιστήμη, σε έρευνα, σε πολιτισμό, σε αθλητισμό, που έχει καταφέρει να μείνει στάσιμη για τόσο μεγάλο διάστημα, αυτή είναι η χώρα που ζούμε.

Έχουμε μπει σ΄ενα αμάξι χωρίς ρόδες και λέμε στον οδηγό: "Γρήγορα, ακολούθα τη Ferrari"

Θυμάστε τα δέντρα;

Από δω και πέρα θα τα βλέπετε μόνο σε φωτογραφία. Γιατί κάτι τύποι σαν τον Καραμανλή και το Σουφλιά, το Ρουσσόπουλο, το Μαρκογιαννάκη και τον Αβραμόπουλο μας γράφουν στα τέτοια τους κι εξαθλιώνουν τη χώρα, εξαθλιώνουν εμάς, διαστρεβλώνουν κάθε βασική έννοια της πραγματικότητας, τεντώνουν τα όρια όσο δεν πάει κι όταν, από το πολύ τέντωμα το σκοινί σπάσει, θα μας κατηγορούν πάλι ότι είμαστε βάρβαροι, που δε σεβόμαστε τη χώρα και προβαίνουμε σε ακρότητες.

Άνθρωποι που κλέβουν, καίνε, πουλάνε, ανταλλάσουν, τζογάρουν, πλαστογραφούν, καταστρέφουν ό,τι όμορφο υπάρχει σε αυτή τη χώρα και μετά θα βγουν να σε κατηγορήσουν για εχθρό της χώρας, επειδή έκαψες μια σημαία ή επειδή έτρεχες σε μια διαδήλωση. Αυτή την παράνοια ζούμε και θέλουμε να πιστεύουμε ότι είμαστε αλάνια κι όχι κοιμισμένοι και ξενέρωτοι, όπως όλοι οι άλλοι.

Μ' αυτό το πλευρό να κοιμάσαι μαλάκα Έλληνα, ότι είσαι ο μάγκας ο ανεπανάληπτος. Κακομοίρη, που σου έχουν κλέψει την υπερηφάνια σου, την ιστορία σου, την κουλτούρα σου, τη γη σου, τον ιδρώτα σου, συνεχίζουν να σε πηδάνε κι εσύ ακόμα περνιέσαι για ανεξάρτητος, αδούλωτη ψυχή. Καμμένε.

* Σκέψου, ζούμε σε μια φάση, που βλέπεις μια φωτιά και δε σκέφτεσαι ότι τώρα πια είμαστε σε θέση να μην ξαναπάθουμε τα ίδια. Το χεις δεδομένο ότι θα γίνει κόλαση και απλά παρακαλάς να μην πεθάνει κόσμος. Πόσοι άνθρωποι πρέπει να δυστυχήσουν πια από αμέλεια;

Easy listening

Μετακομίζω γιατι μπλογκάρω

Θα έχετε παρατηρήσει ότι υπάρχει μια κάμψη στο ρυθμό που ανεβαίνουν οι αναρτήσεις τελευταία. Αυτό συμβαίνει, εν μέρη λόγω διακοπών και απαιτητικών κοινωνικών υποχρεώσεων, αλλά και επειδή είμαι στη διαδικασία αλλαγής στέγης αυτού εδώ του ιστολογίου. Με άλλα λόγια θα φύγω από τη Google, στην οποία ανήκει το blogger ή blogspot και θα μετακομίσω στη wordpress, που κατά τη γνώμη μου είναι πολύ πιο έντιμη και ειλικρινής (μέχρι αποδείξεως του εναντίου.)

Πιο κάτω παραθέτω την ανάρτηση που είχα δημοσιεύσει στο site των ενωμένων bloggers, όπου εξηγούσα τους λόγους και πρότεινα να γίνει μαζική μετακίνηση. Κι επειδή απ᾽ ότι βλέπω, όλοι αυτοί που φωνάζουν ότι πρέπει ν´αγωνιστούμε σαν μια γροθιά απέναντι σ´αυτούς που θέλουν να μας φιμώσουν, τελικά δεν έχουν και τόση πολλή διάθεση ή δε θεωρούν κάτι τέτοιο αναγκαία κίνηση, αποφάσισα να το κάνω μόνος μου, κάτι που θα ενοχλήσει ελάχιστα τη Google.

Ταυτόχρονα θέλω να συγχαρώ όλους όσους το έχουν ήδη κάνει ή σκέφτονται να το κάνουν και κυρίως το φίλο antinemecis για την αποφασιστικότητά του και γιατί απέδειξε ότι δε φτάνουν μόνο τα λόγια.






Λοιπόν, έψαξα λίγο το θέμα και αισθάνομαι λίγο ζωντόβολο, που πήγα με κλειστά μάτια στο Blogger της Google, απλά και μόνο επειδή ήταν πιο εύκολο, καθ' ότι είχα ήδη gmail.
Το ότι η Google China λογόκρινε το περιεχόμενο των ιστοσελίδων, το είχαμε ακούσει, το είχαμε αναφέρει στις σελίδες μας, αλλά δε μας πολυένοιαξε κιόλας, αφού δεν έγινε σε μας. Το ίδιο πράγμα πήγε να γίνει πριν λίγο καιρό με το Wordpress, αλλά ο ιδιοκτήτης του, ο 25χρονος Αμερικανός Matt Mullenweg, αρνήθηκε να λογοκρίνει και να παραδώσει πληροφορίες στο "κόμμα του λαού" και ως αποτέλεσμα 1.000.000 blogs χάθηκαν ως δια μαγείας. Ο Mullenweg αρνήθηκε να συνεργαστεί με κίνδυνο να αποκλειστεί από τη μεγαλύτερη αγορά του κόσμου, λέγοντας ότι δεν θα ήθελε να ξυπνάει το πρωί και να μη νιώθει περήφανος και ορεξάτος για τη δουλειά του. (διαβάστε εδώ κι εκεί)


Και μεις καθόμαστε και ονειρευόμαστε ότι η Google θα μας προστατέψει από τον Καραμανλή. Και να δεχτώ ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να πιέσει σαν την Κίνα. Αν κάνει μια συμφωνία να αγοράσει το καινούριο laptop της Google με το δικό της λειτουργικό, χέστηκε η Google για την ελευθερία του λόγου.


Εγώ πάντως παιδιά λέω να την κάνω σιγά σιγά από το blogger. Θα το ψάξω λίγο και θα μετακομίσω. Θα μ' άρεσε πολύ η ιδέα να γίνει οργανωμένα όλο αυτό. Να στείλουμε δηλαδή ένα μήνυμα κεραυνό στη Google, να το κοινοποιήσουμε παντού σε όλες τις γλώσσες του κόσμου και την κάνουμε όλοι ταυτόχρονα για Wordpress. Μη σου πω να μαζευτούμε όλοι και να πάρουμε ένα δικό μας server και να είμαστε κύριοι του εαυτού μας. Σκεφτείτε το σοβαρά.

Banksy και πάλι

Σε παλαιότερη ανάρτηση θα βρείτε την αφίσα της έκθεσης του πιο διάσημου street artist, η οποία έμεινε μυστική μέχρι την ημέρα που άνοιξε κι από τότε (13 Ιουνίου) την έχουν επισκεφτεί περίπου 250.000 άτομα. Απίστευτες ουρές, αλλά κανείς δεν παραπονιέται, γιατί απ᾽ότι φαίνεται από το βιντεάκι, η έκθεση είναι καταπληκτική. Ήδη κανονίστηκε να μείνει ανοιχτή κάποια βράδια μέχρι το τέλος της, την 31η Αυγούστου
Εδώ το βιντεάκι, εκεί το άρθρο του BBC και παραπέρα το site του Banksy